INTERVIEW WITH PROF. LUIS TOME – Future of NATO: Significant Insights from 2021 Meeting of NATO Ministries of Foreign Affairs

You can find the original publication at this link https://politicalreflectionmagazine.com/wp-content/uploads/2021/04/PR_27_INT1.pdf

 

Interview with Professor Luis Tome

Future of NATO: Significant Insights from 2021 Meeting of NATO Ministries of Foreign Affairs

 

Dr Rahman Dag : Before asking questions, I would kindly like you to evaluate the last meeting of the NATO Ministries of Foreign Affairs and its statement. Is there anything that attracts your attention most?

Luis Tome: First of all, it is crucial to consider the context in which this meeting took place: the first visit to Europe by a senior official of the Biden Administration, Secretary of State A. Blinken; after the publication of the US “Interim National Security Strategic Guidance”; and after A. Blinken himself had visited Japan and South Korea and met the Chinese counterpart in Alaska. Therefore, since it’s clear that the priority region for US foreign and security policy remains the Asia-Pacific, it was important for the Biden Administration to give a strong political signal to its European Allies of renewed American commitment to NATO and European security. This meeting also took place at a time of rising tensions in international politics, particularly between the US and the China-Russia axis, but also between the European Union and China. Another factor in marking this meeting are the wounds in transatlantic relations coming from the time of the Trump Administration as also other tensions between the European NATO countries. In this context, it was crucial that this meeting of NATO Ministries of Foreign Affairs conveyed to the world that the Atlantic Alliance is Back, as President Biden had stated, and an image of NATO cohesion. And I think that is exactly what the final statement that came out of the meeting does. It underlines the relevance of Article 5 and, therefore, the unambiguous commitment of the US to NATO’s central collective defence clause – a crucial guarantee for the European Allies. It is also relevant that the statement emphasises the sharing of democratic values, that NATO guarantees the protection of our values, and it is an essential pillar of the rules-based international order. The reference to Russia’s aggressive actions, while there is no mention to China, is equally significant. Finally, I also highlight the fact that, according to the statement, NATO will continue to adapt, namely by strengthening its political dimension. Strangely, the statement says nothing about what was one of the main results of the meeting: the maintenance of American forces in Afghanistan beyond 1 May this year and the continuation of the NATO mission – remembering that there are now a higher number of other Allied troops in Afghanistan than American.

Question: Current international politics have been emphasising the economic burden of NATO’s expenditure. The main concern in this issue is that the US has been paying for European Security for a half-century, and within these years, the European countries economically and politically flourished but still want the US to cover a major share of the Alliance. First of all, do you think that this concern has a point?

Luis Tome: This is an old recurrent question, and every American administration since the end of the Cold War has insisted on burdensharing. However, it is wrong to look at the issue from a purely economic perspective, or that only Europeans have economic benefits and while Americans pay for European and international security. What really matters is the strengthening of the European pillar for the benefit of the Transatlantic Alliance as a whole and a better balance with the American pillar. It is very important that the European Allies assume greater responsibilities and a greater share of costs in NATO. Otherwise, there may be excessive European dependence on the US and thus an undesirable transformation of the Alliance into a pure American protectorate over Europe, or into a mere instrument of US foreign and security policy. An excessive capabilities gap could also lead to interoperability problems among Allied forces. Or make NATO irrelevant to the United States. On the other hand, among the European Allies, namely among the countries which are also members of the EU, there are many redundancies and useless duplications. Just as there are in Europe-NATO, in general, excessive shares in personnel costs and the maintenance of certain physical and bureaucratic infrastructure, leaving less room in defence budgets for research and development compared to the US. So, there are several other problems and dilemmas to be solved in Europe beyond the simple increase of defence budgets and cost-sharing in NATO. This is also why I have some reservations about blind targets set in terms of percentages, such as the commitment established in NATO of a minimum of 2% of GDP on total defence spending. The main objective must be that the European Allies develop and possess better military capabilities, not simply to spend more for the sake of spending. And this capacity-building should be done on the basis of an assessment of the threats and their capabilities, priority investment needs according to identified gaps, force packages, planning and programming of capabilities, missions and operations, etc., combining national circumstances and specificities with the priorities, doctrines, policies and strategies defined by NATO as a whole. Rather than spending more, what matters is to spend wisely. I also add three other aspects. First, it is paradoxical that Washington insists on “burden-sharing” while opposing Europe’s “strategic autonomy” – the reinforcement of European military capabilities can hardly be dissociated from an increase in European ambitions and responsibilities. Second, NATO’s main problem is not military capabilities but cohesion and  political articulation. Finally, in the face of many risks and threats (from terrorism to organised crime, pandemics, fragile states, emerging and disruptive technologies or cyber threats), the military is not the exclusive or even the main security instrument. Therefore, Euro-Atlantic security and the security of all Allies is not promoted only by increasing military budgets and capabilities.

Question: In association with the previous question, what would you say if somebody argues that European countries are reluctant to increase their defence budget sparing for NATO because the European countries do not unanimously support American policies, especially in Afghanistan, and the US has been instrumentalising NATO for its world politics and dominance?

Luis Tome: That does not make any sense. The NATO Allies have different security perceptions, priorities and strategic cultures. Moreover, NATO members are democratic countries, and therefore governments have to be sensitive to their electorates and public opinions. States define their defence budgets for a variety of reasons, but primarily according to their view of the security context and national interest. No country fails to increase its defence budget because it disagrees with the policies and strategies of its Allies. On the contrary, it even tends to increase its military spending in situations where it loses confidence in its Allies and/or perceives that its security and defence depends more on itself. A cause-effect relationship cannot be established, but interestingly, defence budgets have been increasing in Europe-NATO for seven consecutive years – that is, including during the period of the Trump Administration when disagreements between the US and its European allies escalated.

Question: In recent years, the US has been militarily investing in Poland under the name of NATO, while the EU has been in doubt of American endowment to the European security against Russia. If these phrases or comments sound true to you, would you agree with the idea that American and European perceptions of security threat level are gradually differentiated?

Luis Tome: Yes, indeed. With the end of the Soviet Union, the “common enemy” that gave rise to NATO and the anti-USSR containment strategy disappeared. Therefore, since the end of the Cold War, it has been more problematic to justify NATO’s raison d’étre and to define priority threats assumed equally by all Allies and establish common and coherent policies and strategies. Transatlantic divergences have been building up not only over Russia but also over terrorism, the “rogue states” or the “axis of evil”, Iraq, Iran, North Korea, etc. The problem is that different perceptions of security and priority threats also add up between European countries. East European Allies regard Russia as their biggest threat, while Southern NATO members are mainly worried about the spill-over effects from instability and conflict in the Middle East and Africa, such as terrorism, organised international crime or irregular migration. And as we have seen in recent years, differences between NATO Allies have widened from Syria to Libya,  from the Eastern Mediterranean to nuclear Iran, from the Sahel region to Afghanistan. China is also emerging as another potential focus of major transatlantic and intra-European controversy and disagreement. Hence, it is crucial to strengthen the political dimension of the Atlantic Alliance for cooperation and articulation among NATO countries and with external partners.

Question: Since the end of the cold war, NATO has operated outside of NATO territories despite being constituted as a defence alliance and started with Eastern Europe to Afghanistan and Libya. These interventions are legitimised with the concept of humanitarian intervention or preventive wars. It is argued that the world has been experiencing the same conditions in Syria as there is a humanitarian reason, and the Syrian regime causes mobilisation of armed terrorist groups from all ranges and source of irregular immigration that turning European borders upside down. Under these circumstances, why do you think that NATO is still not acting offensively to end the humanitarian crisis and make regime change? Is it just because of Russian military involvement in the Syrian crisis before the US or NATO?

Luis Tome: The question is understandable, but the cases are quite different in their circumstances. There is conflict, violent repression and humanitarian tragedy in Syria, just as there is unfortunately in many other places – and we may also ask why NATO does not intervene in Yemen, Venezuela or Myanmar. Well, neither NATO nor any country or international organisation can intervene militarily in all places or in the same way. Of course, when NATO intervenes militarily and invokes certain principles such as the “right of humanitarian intervention” or R2P in one place and not in others, one may question the reasons or interests behind this “selection”. But there are many reasons and explanations. One obvious explanation is that NATO’s decisions require consensus – which obviously does not exist with regard to Syria. In other cases, it is a question of power and common sense: for example, would it be reasonable for NATO to make an intervention against Russia over Chechnya or against China over Xinjiang, similar to the one it made against Serbia over Kosovo? Obviously not. Moreover, an intervention may be appropriate in one place and be totally unsuitable in another – so careful consideration is needed to avoid aggravating the security situation rather than helping to resolve it. The reality is that each case varies according to its specific circumstances. This is why, for example, even in Libya, NATO intervened in 2011 but has not intervened in the Libyan “second civil war” that broke out in 2014. Regarding Syria, there are many reasons why NATO does not intervene as it did in Afghanistan or Libya, but this difference is not related to Russia’s military intervention. Moreover, it should be remembered that before the Russian intervention in Syria at the end of 2015, the US and several NATO countries were already bombing positions of jihadist groups in Syria and had special forces operating in Syrian territory as part of the international coalition against ISIS. And that even before that, in 2013, President Obama  wanted to bomb forces of the Bashar al-Assad regime and that the US Congress prevented him from doing so for fear that this would precisely favour jihadist groups. The point is that a NATO intervention in Syria similar to the one it carried out in Libya in 2011 would be completely counterproductive and inappropriate. Such a consensus in NATO would be impossible, primarily because of the very different the US and Turkey, and also several other European powers, view their interests and threats in Syria. The complex Syrian geopolitical chess explains that not even the UN has a peace enforcement mission nor a mandate for another international organisation to act, unlike what happened in Afghanistan (where NATO-led ISAF under a UN mandate) or in Libya (where NATO answered the United Nations’ call to the international community to protect the Libyan people). Therefore, it is not Russia but the specific Syrian cocktail and the disagreements within the Atlantic Alliance that explain NATO’s nonintervention in Syria.

Question: It is no secret anymore that there are several disagreements among NATO members. The US is against Germany’s agreement to buy gas from Russia via a new pipeline. Turkey and Greece are in a tense disagreement in the Aegean Sea regarding East Mediterranean energy resources. Eastern European countries want the deployment of missiles, but western European countries are against it. Not to mention disagreement on the financial burden of NATO. Do you really think that NATO could survive from all these potentially conflictual issues?

Luis Tome: NATO was, is and always will be what its members make of it. NATO’s long history shows an unusual capacity to overcome crises and disagreements. But past success is no guarantee of future success. The current divergences are many and quite deep, and NATO has in recent years entered a real existential crisis. It will survive if the major Allied countries are predisposed to overcome divergences and commit themselves to the transatlantic Alliance. At the end of the day, if certain tensions are not overcome or aggravated, NATO may survive the exit or expulsion of some of its current members, but it would never survive without the US. So if Donald Trump had been re-elected, it is likely that we would be discussing the end of NATO. With the Biden Administration, the transatlantic Alliance is in a much better position to repair damage and resolve certain differences. On the other hand, NATO’s adaptive capacity is the reason for its success and longevity. And in the face of a geopolitical, geostrategic and security context that has changed rapidly and dramatically, it is vital to readapt NATO so that it remains effective and relevant for the security and defence of its members, above all, by strengthening its political dimension.

Question: As you know, most of the NATO members are also members of the European Union, and the EU has its own agenda of or at least thinking about European Army separate from the NATO as a part of its defence and security policy. What are your projections on this matter?

Luis Tome: In theory, the Common Security and Defence Policy (CSDP) and the EU’s capabilities are complementary to NATO, strengthening the European pillar of the transatlantic alliance. For obvious reasons, starting with its current 21 common member states, the EU is NATO’s main strategic partner and vice versa. But despite the NATO-EU agreements and mutual cooperation, there are several dilemmas that need to be acknowledged and addressed. The CSDP makes the EU a more complete international player, but also more autonomous – of course, autonomous from the US and NATO, which displeases Washington. At times, there seems to be more competition than complementarity, and certain dilemmas are likely to intensify as the range of missions both want to undertake widens: the EU aspiring to undertake higher-intensity missions and operations, and NATO launching certain types of lower-intensity operations. Another dilemma concerns the balance between NATO and the EU for the 21 common countries, including the provision of means (always scarce) for missions and operations of both organisations. Conversely, some problems are magnified by the non-coincidence of membership between NATO-Europe and the European Union, especially Turkey. Meanwhile, Brexit has created a new geopolitical framework in Europe, with huge repercussions on the EU, transatlantic relations and NATO. The EU no longer has one of the two Permanent Members of the UNSC and holder of nuclear weapons (alongside France), which implies new balances within the EU – the former European “G3” gave way to the “G2”, with greater prominence of the Germany-France axis. With the UK out, the EU is left without the strongest defender of the “Atlantic” vision and NATO-EU complementarity, which favours the EU’s tendency to “strategic autonomy”. And there are now seven European countries that are members of NATO and not of the EU, with Turkey and now also the UK as two big powers in this situation – raising new issues in NATO-EU cooperation and EU access to NATO assets and capabilities for its “autonomous” missions. In addition, there are disputes and disagreements between the EU and the UK, as we have seen over trade issues, financial services, the Irish border or the export/import of anti-COVID-19 vaccines. The dilemmas are many, and NATO and the EU have to be skilful and pragmatic to overcome the disagreements. But I am relatively optimistic! NATO and the EU have been cooperating side by side in crisis management, capability development and political consultations, as well as in providing support to their common partners in the East and South. Concerted NATO-EU effort is needed to build trust and make fuller use of existing arrangements and identified areas of cooperation.

Question: Rising rightist or leftist populist political groups in Europe and the US indicate that they would be quite influential in their own national politics in the near future. Do you think that this could complicate NATO’s stance regarding democracy and freedom?

Luis Tome: Of course it can. The spread of nationalism, populism, authoritarianism and extremisms threatens the liberal international order and the security environment. And if national egoisms, populisms,  autocratic tendencies and “illiberal democracies” flourish in NATO member countries, as is already happening, then it makes it very complicated for the transatlantic Alliance to be the bulwark for the defence and promotion of freedom, democracy and liberal order. Fortunately, there seems to be a sense of urgency within NATO today to put democratic values back at the heart of the transatlantic Alliance’s action. But we must recognise that the virus of nationalism and populism is difficult to fight even within NATO countries.

Question: There are too many significant points to cover in an interview, but as a closing question, I would like to have your comments on an issue that is the most important one regarding NATO’s future.

Luis Tome: The decisive factor for the evolution and future of NATO is the strengthening of its political dimension, namely dialogue, articulation, cooperation and political cohesion among Allied countries. Organisations are what their members make of them, and NATO is no exception. NATO is a military alliance, but it is also the main political forum of the transatlantic community of shared values and interests. Without political cohesion among Allies, powerful deterrent and defence capabilities have less value. Without constructive political dialogue, differences between member countries cannot be overcome or minimised. Without political cooperation, it is not possible to formulate common and coherent strategies. Without political articulation, the transatlantic Alliance will face many difficulties in projecting security and stability in its periphery, whether to the East or to the South; effectively confronting the many risks and threats; managing crises and conflicts; establishing fruitful partnerships with external partners; or dealing with major rivals such as Russia and China. Without political cohesion, it will not be possible for NATO to make the necessary re-adaptation to a geopolitical and security context in great transformation. Nor to be the pillar of democracy and liberal order that the Allies want and preach NATO to be. NATO’s military dimension remains robust, but the Alliance’s political dimension and political role are undervalued and underused. NATO’s future success depends on the ability of the Allies to leverage the political dimension of the transatlantic alliance.

Visits: 303

PLAYING CHICKEN – BY AYTAÇ ERENLER

PLAYING CHICKEN     

 

Tavuk Oyunu. Tercümesi tabii ki bir anlam ifade etmiyor, çünkü bizim ülkemizde oynanan bir oyun değildir. Peki nedir bu Tavuk Oyunu ?

Eminim, izlediğiniz videolarda, okuduğunuz kitaplarda ve en sıklıkla Hollywood yapımı bir çok filmde rastladınız bu oyuna.

Aslında burada önce Pusu Kültürü ile Düello Kültürü arasındaki farktan bahsetmek gerekir. Pusu Kültürü daha çok doğu kaynaklı ve rakibini, düşmanını pusuya düşürerek alt etme prensibine dayanır. Hatta “Savaş Hilesi” de, doğal kabul edilir. Çünkü zaten birisi ile savaş içerisindeysen, hile yapmak artık mubahtır. Oysa Düello Kültüründe meydan okuma ve teke tek, çekişmeyi hemen çözmeye davet vardır. En eski batı yapımı filmlerde bolca görmüşsünüzdür, meseleyi halletmek ve sonlandırmak için birbirini çeşitli silahlarla düelloya davet edenleri.

 

İşte Chicken oynamak da bu kültürün ürünlerinden biridir.

 

İki oyuncu birbirine doğru, kafa kafaya doğrultuda, süratle yaklaşırlar, ki bu bir arabayla, bisikletle, hatta 1984 yapımı Footloose filminde Kevin Bacon ‘ın ve kovboy rakibinin kullandığı gibi Biçerdöver makinesiyle yapılabilir. Çarpışmaktan korkup da yönünü ilk değiştiren veya frene basan veya aracını terk eden Tavuk ünvanını alır. Yani korkak. Kaybeder.

Çok tipik, Amerikan kültürü ikonlarından biridir. Kimin daha cesur olduğunu ortaya çıkarmak için günümüzde bile hala değişik uygulamaları görülür.

Tabii bu işin oyun kısmı.

Uluslararası arenayı bir oyun alanı gibi görerek Chicken oynamak pek de akıllıca olmayabilir çünkü bu kültürel bir konu ve karşındaki farklı kültürden insanların, bu oyunun kurallarını bildiğini varsaymak ölümcül sonuçlara yol açabilir. Bu oyunda amaçlardan biri, diğerini korkutarak kararlarından vaz geçirmek, yön değiştirmek zorunda bırakmadır. Korkak görünmemek için sonuna kadar oynayan oyuncular, gururlarını korumaya çalışırken, aslında savaşmak istemediği diğer oyuncuyu savaştan vaz geçirmeye çalışırlar bu yolla.

ABD Dedeağaç bölgesinde çok ciddi bir askeri yığınak yapıyor. Ve bölgede dikine dikine bir çok hazırlık hareketleriyle de konumunu pekiştiriyor. Askeri tatbikatlar, Diplomatik teamüllere tamamen ters demeçler, ilginç ülkeleri aşırı silahlanmaya teşvikler…

Eğer ABD Chicken oynadığını düşünüyorsa ve bu organizasyonlarla, rakibinin karar değiştireceğini ve Tavukluk yapıp kaçacağını düşünüyorsa durum tehlikeli. Çünkü diğer taraf bu oyunu bilmiyor. Onlar farklı oyunlarla büyüdüler. Pentagon ‘daki bazı ağır rütbelere uyarı yapmak görevimiz. Allah korusun, rakip kuralları bilmediği için, yoldan kaçmaz ve fena bir çarpışma olabilir ve iki taraf ta ağır hasar görür. Dünyadaki diğer insanların da hayatı olumsuz etkilenir.

Henüz fırsat varken bu delice gelişmeleri, akl-ı selim ile masa görüşmelerine çevirmek acil hale gelmek üzere. Amerikalı iki gün Tavuksun der sonra unutur kültürü gereği ama diğerleri bunu efelenme diye adlandırıp tedbirini alır. Onur meselesi haline gelir. Bir kıvılcım da, dünya barışının aksak bile olsa sürdüğü bu günleri tüm halklara aratır.

Aytaç D. Erenler

21 Mart 2021

Visits: 90

Türk Dış Politikası ›Stratejik Özerklikten‹ Vaz Mı Geçiyor? – Yaşar Aydın

Türk Dış Politikası ›Stratejik Özerklikten‹ Vaz Mı Geçiyor?

Uzman çevrelerde, yeni ABD Başkanı Joe Biden’ın uluslararası ilişkilerde sözüm ona daha ›idealist‹, ›demokrasi ve insan hakları‹ vurgulu bir yöntemi takip edeceği beklentisi hakim. Türkiye–ABD ilişkilerinde de bu bağlamda ›demokrasi ve hukuk‹ konularının önemli bir başlık teşkil edeceğinin ilk sinyallerini ABD yönetimi vermiş bulunuyor. Sedat Ergin’in (Hürriyet, 5.2.2021) Beyaz Saray’ın açıklamasından aktardığına göre, Ulusal Güvenlik Danışmanı Jake Sullivan, Cumhurbaşkanı Başdanışmanı İbrahim Kalın ile görüşmesinde »Biden yönetiminin demokratik kurumları ve hukukun üstünlüğünü destekleme yönündeki« kararlılığının altını çizmiştir. Dolayısıyla ABD’ndeki yeni yönetimin demokrasi ve insan hakları konularını ABD dış politikasının merkezine koyacak, ikili ilişkilerde bu konuları gündeme getirecektir.

Türkiye ile Biden yönetimi arasındaki ilk ikili temasta tartışılan önemli bir başka konunun ise S-400 füze savunma sisteminin olması, Sullivan’ın yeni yönetimin Türkiye’nin S-400 füze savunma sisteminden vazgeçmesi beklentisini ortaya koyması ve hemen akabinde de Savunma Bakanı Hulusi Akar’ın ›Girit modeli‹ türünden bir çözümü gündeme getirmesi, Türk dış politikasında bir yön değişikliği beklentisine yol açtı. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından 2 Mart’ta (2021) açıklanan İnsan Hakları Eylem Planı’nın Adalet Bakanlığı’nın web sitesine konan tam metninde ise insan hakları alanında devletin kendisinin de sorgulanması ve pek çok kusur ve yetersizliğinin de kabul edilmesi önemli bir nokta.

Avrupa ve Almanya’da ise bu gelişmeler olumlu bulunmakla beraber temkinle karşılanıyor. Son AB Zirvesi’nden çıkan sonuç da bu temkinli yaklaşımın bir başka örneği. Uzman çevreler ve karar vericiler arasında Türkiye bağlamında hâkim olan görüşe göre, Ankara’ya demokrasi, hukuk devleti ve insan hakları konularında baskı yapılması gerekiyor. Öte yandan ise bu baskının Ankara’yı daha fazla Moskova ve Pekin’e yakınlaştırmaması gerekliliği ekleniyor Türkiye ile ilgili mülahazalara.

 

Dış Politikada Yön Tartışmaları ve Nedenleri

Bu atıfta bulunduğumuz gelişmelere ilaveten birçok devlet ile diplomatik temas ve ikili ilişkilerdeki gelişmeler de yön değişikliği beklentisini haklı çıkarır nitelikte: Geçtiğimiz yılın sonbaharında belki de İkinci Dünya Savaşı sonrasının en gergin dönemini yaşayan Türkiye–Fransa ikili ilişkilerinde Cumhurbaşkanı Erdoğan ile Fransa Başkanı Macron arasındaki mektup teatisine istinaden bir yumuşama, diplomatik gerilim ve ikili ilişkilerdeki anlaşmazlıkları aşma yönünde çabalara dair haberler yansıyor medyaya. Keza yine Yunanistan ile – müzakerelerde ilerleme kaydedilmiş olmasa da – görüşmelerin yapılıyor olması, Mısır ve İsrail ile diplomatik yakınlaşma çabalarının konuşulması da yine bu yönde değerlendirilecek gelişmeler kategorisinde.

Avrupa Birliği ile de ilişkilerin düzeltilmesi yönünde mesajlar verildi, sahada bu yönde somut adımlar atıldı ve Türkiye, 25 ve 26 Mart’taki AB zirvesine oldukça rahat bir zeminde girdi. Zirveye az bir zaman kala ise Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen ve Avrupa Konseyi Başkanı Charles Michel arasında bir video konferans görüşmesi gerçekleştirilmiş, sonrası ise olumlu açıklamalar yapılmıştı. Zirveden yaptırım çıkmadığı gibi, yaptırım seçeneği masadan tamamen kaldırılmamakla beraber, başta 2016 Mülteci Mutabakatı olmak üzere birçok alanda iş birliğini geliştirme ve ekonomik ilişkileri derinleştirme kararı açıklandı. Ankara, bundan önceki zirvelerde AB’nin ›yaptırım‹ kartıyla karşılaşmıştı.

Kuşkusuz Brüksel ve Berlin için Türkiye’nin demokrasi, hukuk devleti ve insan hakları konularında AB standartlarıyla uyumlu, en azından bu standartlara yakın olması son derece önemli. Ancak AB’nin somut gündeminde Doğu Akdeniz’deki gerilimin aşılması ve göç ve mültecilik konularında Türkiye ile yeni bir iş birliği zemininin oluşturulması yer almaktadır. Ancak bunun ötesinde ve daha genel anlamda ise temel hedef ve beklenti Türkiye’nin dış politikasında yönünü yeniden AB’ye dönmesi, Batı yanlısı bir dış politika uygulaması yönündedir. Daha kesin bir şekilde ifade edecek olursak: Brüksel, Ankara’nın uluslararası ve ikili ilişkilerde ›stratejik özerklik‹ olarak tanımlanan yöntemden vazgeçerek yeniden AB yörüngesinde bir dış politika izlemesini arzulamaktadır.

Bütün bunlar önümüze şu soruyu koyuyor: Türkiye 2002–2005 yıllarında olduğu gibi yüzünü yeniden Batı’ya mı dönüyor?

Türkiye’de de AKP hükümetinin bir süredir »›stratejik özerklik‹ten vazgeçerek bir tür ›stratejik çekilmeye‹ doğru gittiği ve uyumlu bir müttefik görüntüsü vermeye« başladığı yazılıyor. Örneğin İlhan Uzgel’e göre bunun biri dış politika, biri de iç politika ile iniltili başlıca iki nedeni var. Birincisi, AKP hükümetinin Rusya ile yakınlaşma politikasından beklediği faydayı elde edememiş olması. İkincisi ise, AKP hükümeti ve Erdoğan’ın dış politikayı »iktidarını uzatma mekanizmasına çevirmiş« olması (Gazete Duvar, 22.2.2021).

 

Stratejik Özerklik ve İmkanları

İlhan Uzgel’in tersine, Türkiye’nin vazgeçmek bir tarafa, ›stratejik özerkliği‹ devam ettirme olasılığının daha da güçlü olduğu söylenebilir. Bu yönde düşünmemizi gerektiren birçok gelişme ve geçmişten edindiğimiz deneyim mevcut.

Birincisi: ABD yönetiminin dış politikada tamamen bir kopuşa gideceği beklenmemeli. Daha başından Biden’ın ABD’nin jeostratejik meydan okumalara vereceği yanıtın, bu bağlamda izleyeceği yöntemin Trump yönetiminden çok farklı olmayacağına dair işaretler almış bulunuyoruz. ABD’nin Çin’e karşı – Rusya’yı da içine alacak şekilde – bir çevreleme (encirclement) çabası içinde olduğu anlaşılıyor. Burada kilit ülkelerden biri Türkiye, diğeri ise Mısır. Bir başka kilit ülke ise Yunanistan, çünkü Çin’in Yeni İpekyolu Projesi’nin deniz ayağı için Güney Avrupa’daki köprü başı niteliğinde. Uzakdoğu’dan gelen konteynerler Çin’in yaptığı Yunanistan’daki Piraeus limanından Avrupa’ya dağıtılacak. ABD’nin Yunanistan’da askeri üsler kurmasını sadece Türkiye ile mevcut gerilim bağlamında değil, bu çerçeve içinde de değerlendirmek gerekiyor. Dolayısıyla ABD’nin jeostratejik planında Türkiye’nin yeri Yunanistan ile telafi edilemeyecek derecede önemli. Bu da hem Ankara’nın elini güçlendiriyor hem de dış politikada Türk hariciyesine stratejik özerklik yöntemini devam ettirme konusunda geniş bir manevra alanı sunuyor.

İkincisi: Türkiye geride kalan yıllarda bölgesel güç olma yolunda azımsanmayacak bir yol kat etmekle kalmadı, bunun başarılı bir askeri güç kullanımı ile de altını çizmeyi başardı. Gerek ABD’nin gerekse AB’nin Türkiye’nin bu yeni konumunu kabul ettikleri anlaşılıyor. Örneğin AB Doğu Akdeniz krizinde Ankara’ya Fransa ve Yunanistan’ın beklediği sert tavrı gösteremedi. Bu bağlamda sadece Berlin’in anılması da gerçekleri tam olarak yansıtmıyor. Madrid ve Roma’da en azından Berlin kadar Türkiye’yi kaybetmeme gayreti içinde. Örneğin İspanya bankaları Türkiye finans sektörü ile son derece girift ekonomik ilişkiler içinde. Bundan başka Türkiye 2020 yılında İspanya ve İtalya’dan ülke bazında en fazla silah ve askeri araç gereç ithal eden ülke. Benzeri durum ABD için de geçerli, ancak bir farkla. Washington açısından ekonomi yerine güvenlik ve jeostratejik kaygılar ön planda. ABD yönetimi S–400 füze sistemi ile bağlantılı olarak yaptırımlar konusunda bir hayli ağırdan aldı. Bu saydıklarımız da Türk hariciyesi için stratejik özerklik yöntemini devam ettirme yönünde azımsanmaması gereken bir motivasyon içeriyor.

Üçüncüsü: Rusya ile ilişkiler gerginleşip zaman zaman kırılma noktasına gelse de iş birliği devam ediyor. Son Azerbaycan Ermenistan savaşında Rusya Türkiye’nin Kafkasya’daki etkinliğini arttırmasına göz yummak durumunda kaldı. Birçok analistin öngörü ve iddiasının aksine, Ankara Moskova’nın etki alanına girmedi. Bilakis Kırım’ın uluslararası hukuka aykırı bir biçimde ilhakı konusunda, Suriye’de özellikle 2020 başındaki İdlib krizinde, daha sonra ise Libya’da ve kısmen de Karabağ’ın alınmasında Rusya’nın çıkarları ile uyuşmayan, hatta karşıt pozisyon almaktan ve davranmaktan geri durmadı. Ayrıca Rusya ile ihtilafı olan Ukrayna ile siyasi ve askeri iş birliği içinde olduğuna dair güçlü göstergeler mevcut. Kuşkusuz, Türkiye’nin ABD ve Batı’yı Rusya ile dengeleme siyasetinin arzu edilen sonuçları vermediği ortada. Ancak buradan hareketle bu yöntemin başarısız ya da gereksiz olduğunu söylemek de mümkün değil. Her ne kadar, ›Ankara böyle bir yöntem uygulamasaydı sonuçları ne olurdu?‹ sorusu spekülatif olsa da üzerinde kafa yormakta, fikir jimnastiği yapmakta fayda var. Türkiye, Rusya ile yakınlaşması sonucu Suriye’de siyasi ve askeri olarak etkinliğini artırarak gerçekleşmesi durumunda ülke güvenliği için ciddi bir tehdit oluşturacak olan Irak Kürdistan Özerk Bölgesi’ni Akdeniz’e bağlayacak ve Türkiye’yi karadan Arap dünyasından ayıracak olan YPG kontrolünde bir koridorun açılmasını engelleyebilmiştir. Suriye’deki etkinlik ve Ukrayna ile olan iş birliği Türkiye’yi ABD ve AB için değerli bir müttefik kılıyor. Ukrayna’da Rusya’nın çevrelenmesi bağlamında Türkiye’nin Ukrayna ile iş birliği Amerikan çıkarlarıyla örtüşüyor.

Dördüncüsü: Türkiye son yıllarda özellikle de Karabağ’ın Ermenistan’ın işgalinden kurtarılması sonrasında post-Sovyet Kafkasya’sının başat ve etkin aktörlerinden birine dönüştü. Nahcivan ile Azerbaycan arasında açılan koridor sayesinde hem Türkiye ile Azerbaycan arasında hem de Türkiye ile Orta Asya arasında bir kara bağlantısı açılmış oldu. Bu durum Türkiye ile Orta Asya’daki Türki devletlerle ekonomik ilişkilerin derinleştirilmesine olanak sağlayacaktır. Dolayısıyla Türkiye’nin bu coğrafyaya güç yansıtma olanakları da artacaktır. Sonuç olarak Türkiye’nin Orta Asya hatta Uzakdoğu–Avrupa hattındaki konumunun güçlendiğini, stratejik öneminin arttığını ve Türkiye’nin bu bölgede transit ülke olmaktan çıkarak etkin, gündem belirleyen ülke olma yolunda ciddi atılımlar gerçekleştirdiğini söyleyebiliriz. Türkiye önümüzdeki dönemde Orta Asya Türk cumhuriyetleri ile iktisadi-ticari ilişkilerini ve güvenlik alanındaki iş birliğini derinleştirmesi durumunda, Rusya ile Çin arasındaki dengeden daha fazla yararlanma ve bu iki ülke karşısındaki konumunu güçlendirme olanağına sahip olacaktır. Dolayısıyla Avrasya perspektifinden bakıldığında, Türkiye’nin Batı karşısında stratejik özerklikten vazgeçerek Batı yörüngesinde bir dış politika izlemesini gerektiren bir durum söz konusu değildir.

Beşincisi: ABD’nin eski İŞİD’le Mücadele Özel Temsilcisi Brett McGurk’un yeniden Ortadoğu ve Kuzey Afrika masasının başına dönmesi de ABD ile Türkiye arasında Suriye ve YPG konusunda olası gerginliklerin habercisi niteliğinde. Görev yaptığı süre boyunca Rojava’da Demokratik Suriye Güçleri (DSG) ve Kürdistan Özerk Bölgesi’nde Peşmerge ile yakın ilişki kurmuş olan McGurk hakkında Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu, »kesinlikle PKK ve YPG’ye net bir şekilde destek vermektedir« ifadesini kullanmıştı. Ancak Türkiye’nin Batı ile ilişkilerinin ve dolayısıyla da uygulayacağı strateji ve yöntemin – özerklik mi, bağlaşıklık mı? – belirlenmesi konusunda Ortadoğu’daki gelişmelerden çok, Ankara’nın Moskova ve Pekin ile ilişkileri ve büyük güçler arasındaki denge belirleyici olacaktır.

 

Nasıl Bir Stratejik Özerklik?

Özetle, Türkiye’nin ABD ve AB karşısında stratejik özerkliğe dayalı bir dış politikayı geçersiz kılan ya da Ankara’nın bundan vazgeçmesini gerektiren bir durum gözükmüyor. Hatta ulusal çıkarlarını gerçekleştirmek bakımından – 1950’li yıllarda ya da 1999 – 2005 yılları arasında olduğu gibi – Batı yörüngesinde bir dış politikadan daha elzemdir.

Türkiye’nin ABD ve AB karşısında güçlü olabilmesi ve çıkarlarını gerçekleştirebilmesinin yolu gelişmekte olan Avrasya düzeninde ve yeniden şekillenmekte olan Orta Doğu’da etkin ve merkezi bir rol oynamaktan geçmektedir. Bunun için de hem Rusya hem de Çin ile yakınlaşma kontrollü bir biçimde devam ettirilmelidir. Ancak bu yakınlaşmanın ve gerek Moskova gerekse Pekin ile iş birliğinin başlıca bileşeni Batı karşıtlığı olmamalıdır.

Son reform çabalarını ve Fransa, Mısır ve İsrail ile yakınlaşma denemelerini de bu bağlamda değerlendirmek gerekiyor. Bu türden bir denge politikası Ankara’nın hem Brüksel hem de diğer önemli Avrupa başkentleri karşısındaki konumunu güçlendirecektir. Reform süreci ise, başarılı olduğu takdirde, yani demokratikleşme sağladığı ve hukuk devleti anlayışını geliştirdiği takdirde sosyal bütünlüğü de güçlendirerek Türkiye’nin uluslararası ilişkilerdeki hareket alanını genişletecektir.

Türkiye ile Batı arasındaki ilişkileri örneğin bir 1950’lerin ya da 1999–2005 yılları arasının yakın ilişkiler havasına ve bağlaşıklık yöntemine geri götürmek, hem uluslararası sistemin günümüzde o dönemlerden farklı olmasından hem de genel stratejik amaçların paylaşımındaki değişikliklerden dolayı iki taraf için de mümkün ve akıllıca değildir. Türkiye’nin Batı dünyasından (NATO, ABD, AB, GB vs.) koparak ona Çin ve Rusya yanında cephe alması, Türkiye’nin çıkarına değildir ve son derece tehlikeli sonuçlar doğurabilir. Türkiye, belirli bir süre de olsa ne Batı ekonomik ilişkilerini ve askeri bağlarını koparma ne de bu ilişkileri gergin tutma lüksüne sahiptir.

Çünkü Türkiye sadece bölgesel çıkarları olan bir ülke değil, aynı zamanda bölge dışı çıkar ve bağlantıları bulunan orta büyüklükte bir devlettir. Anadolu Yarımadası, coğrafi olarak Asya, Afrika ve Avrupa kıtaları arasında hava koridorları, karayolları ve demiryollarının, doğalgaz boru hatlarının ve deniz ulaşım ve taşımacılığının kesişme noktasındadır. Ayrıca Çanakkale ve İstanbul Boğazlarının uluslararası stratejik önemi vardır. Bütün bunlardan dolayı Türkiye bölgesel bir güç olduğu kadar, uluslararası etkileri de olan orta büyüklükte (second rank power) bir devlettir.

Özetle bir devletin dış politikasını ve dolayısıyla onun ikili ilişkilerini belirleyen dört unsurdan söz edebiliriz: Ulusal çıkarlar, kurumlar, düşünceler, diplomatik birikim ve beceriler ve beklenmeyen olaylar (disruptive events). Türkiye’nin Batı ile ilişkilerinde ulusal çıkarların birebir, hatta göreceli olarak da örtüşmesi yakın zamanda mümkün görünmediği gibi, bu ilişkilerde etkin olabilecek kurumların da (ABD’de Kongre, AB’de Avrupa Komisyonu, Avrupa Birliği Parlamentosu ve Avrupa Konseyi) Türkiye’ye karşı tutumlarının değişmesi kısa vadede zor görünmektedir. Düşünce bazında da Türkiye’de Batı yanlısı, Batı ile bağlaşıklığı savunan düşüncenin güçlü bir dayanağa ve kamuoyu desteğine sahip olduğu söylenemez. Ancak bütün bu değerlendirmelerimiz, 11 Eylül ya da Berlin duvarının yıkılışı benzeri sarsıcı olayların gerçekleşmemesi şartına bağlıdır. Bu tür olaylar tarihin akışını değiştirdiği gibi Türk dış politikasının yönünü de radikal biçimde değiştirebilir.

Analizimizi, bütün bu değerlendirdiğimiz noktaların ışığında, Türkiye’nin Batı ile münasebetlerinde daha temkinli, Batı karşıtı bir retorikten mümkün olduğunca arındırılmış bir stratejik özerklik yöntemini ve büyük güçler (ABD, Rusya, Çin, AB) arasında bir denge politikası sürdüreceği tahminiyle kapatmak yerinde olacaktır.

Visits: 412

Hulusi Akar’ın Almanya Ziyareti Ne Anlam Taşıyor?

Geçen hafta Almanya’yı ziyaret eden Türkiye Savunma Bakanı Hulusi Akar
Alman meslektaşı Karrenbauer tarafından hem büyük bir nezaket hem de siyasi
olarak “kulağa hoş gelen bir söylemle” karşılandı. Türkiye’nin NATO’nun çok
önemli bir üyesi ve aynı zamanda Almanya için çok önemli siyasi ve ekonomik
bir ortak olduğunu ifade etti.

Son yıllarda Alman ve Türk siyasilerin birbirlerine karşı sert söylemleri ile ‘’Berlin
ve Ankara’daki sağır kulaklar’’ artık tam anlamıyla ortadan kalkmamış olsa da,
Almanya halen Türkiye’nin AB içindeki ‘’avukatı olma’’ rolünü devam ettirmeye
devam edecek gibi görünüyor.

Türkiye’nin son yıllarda icra ettiği başarılı askeri operasyonların Almanya
tarafından çok yakından takip edildiği ve başta Silahlı İnsansız Hava Aracı (SİHA)
konusunda Türkiye’nin geldiği teknolojik seviye en üst noktaya gelirken, Alman
ordusu tarafında, halen, SİHA’ları envanterine katıp katmama konusunda ortak
bir kanı oluşmadığı görülüyor. Türkiye’nin on yıllardır en önemli silah ve
teknoloji tedarikçisi olan Almanya’da, son aylarda Türkiye’ye yönelik var olan
olumsuz yaklaşıma rağmen, Alman Koalisyon Hükümeti pragmatik bir yaklaşım
ile Türkiye’ye hem askeri ambargo konulmasını önlemiş hem de Türkiye ile
birçok bölgesel sorunda benzer yaklaşım içine girmiştir.

Almanya ile Rusya arasındaki ilişkilerin bir kriz doğurması ihtimali artarken,
Türkiye ile Rusya arasında askeri ve siyasi ilişkiler, Yukarı Karabağ savaşında da
görüldüğü gibi, son on yılda iki ülke arasındaki kompartımanlaştırılan konular
içinde işbirliği alanı dahilinde değerlendirilen bir gelişme olarak görülmektedir.
Almanya’daki siyasi ve ekonomi elitlerinin Türkiye yaklaşımı çok gerçekçi bir
noktaya gelmiş bulunmaktadır. Savunma Bakanı Akar’ın Almanya’dan neler
talep ettiğini bilmiyoruz. Fakat Almanya’nın, Türkiye’nin Rusya’ya daha fazla
yakınlaşmasını istemediği bilinmektedir.

Joe Biden yönetiminin Türkiye yaklaşımı da çok önemli olacaktır. Bu nedenle
Washington-Berlin-Ankara ekseni oluşacağı öngörülebilir. İngiltere’nin AB’den
ayrılması, Avrupa Savunmasında önemli bir boşluk oluşturmuştur. Türkiye’nin
oluşan bu ‘’boşluğu doldurma arzusu’’ Ocak ayı başında Cumhurbaşkanı
Erdoğan tarafından AB Büyükelçilerine verdiği yemekte ifade edilmiştir.
Temel soru ise şudur? Bu yıl Eylül ayında yapılacak Almanya genel seçimlerinin
sonucunda kurulacak yeni Hükümet, Merkel politikalarını devam mı ettirecek
yoksa yeni bir yaklaşım mı benimseyecek? Beklenti, Almanya’nın Bismarck veMerkel tipi bir ‘’realpolitik ve pragmatizm’’ yaklaşımlarını birlikte devam
ettirecek olmasıdır.

Sonuç olarak, Türkiye’nin son yıllardaki Suriye, Libya ve Doğu Akdeniz’de
sergilediği askeri başarılar Türkiye’yi bölgesinde çok daha güçlü bir konuma
getirmiştir. Alman mevkidaşı Karrenbauer’in Savunma Bakanı Hulusi Akar’a
Türkiye’nin her zaman Almanya’ya güvenebileceğini söylemesi Ankara
açısından iyiye işaret olsa da, sorun Almanya’nın bunda ne kadar samimi
olduğudur. Şimdi test edilmesi gereken Almanya’nın samimiyetidir.
Önümüzdeki günlerde yapılacak NATO ve Mart ayındaki AB toplantısı bu
testlerin yapılacağı toplantılar olacak. Bekleyip , göreceğiz.

Visits: 620

Libya’da Seçimlere kadar Yönetecek Geçici Konsey Seçildi

Libya’da taraflar arasında anlaşma sağlandı ve seçimlere kadar yönetecek geçici konsey belirlendi.
Birleşmiş Milletlerin girişimi ile İsviçre’de toplanan Libya Siyasi Diyalog Forumu (LSDF) üyeleri
yaptıkları seçimle Başkanlık Konseyi Başkanlığına Muhammed Menfi’yi ve Başbakanlığa da
Abdulhamid Dibeybe’yi getirmiştir.
Libya Siyasi Diyalog Forumu, 11 Haziran 2015 tarihinde 22 katılımcı ile BM öncülüğünde Fas’ta
toplanarak hazırlık döneminde yol haritası belirlemek için oluşturuldu. Bunlar özetle;
– İlk aşamada, Milli Mutabakat Hükümeti ile Tobruk’ta bulunan Temsilciler Meclisi arasında
diyalogu başlatmak ve İki kutuplu çatışmayı önlemek,
– Sonrasında Merkezi hükümetin kurulması ve anayasanın hazırlanması için yol haritası
belirlenmesi,
– Geçiş dönemini takip eden 60 gündeyse Merkez Bankası, Denetleme Kurulu, Yolsuzlıkla
Mücadele Kurumu, Yüksek Seçim Kurulu, Anayasa Mahkemesi gibi bağımsız devlet
kurumlarının tesisi öngörülmektedir.

Visits: 188

İstikşafi Görüşmeler Başlarken Yunanistan’ın Siyasi Görünümü ve Silahlanma Çabaları

2019 ve 2020’de Atina ile Ankara arasında gerilime sebep olan sorunların araştırılarak çözüm
bulunmasına yönelik istikşafi (exploratory) görüşmeler bugün (25 Ocak 2021) İstanbul’da
başlayacaktır. Her iki tarafında bu konuda kendine özgü argümanları olduğu ve bunlardan ödün
vermekten uzak duracakları değerlendirilmektedir. Umarız bu konudaki girişimler NATO üyesi olan
her iki taraf arasındaki siyasi ve askeri gerilimi azaltmada etkin bir rol oynar.
Yunanistan ile Türkiye arasında gerek Ege Denizi ve gerekse Doğu Akdeniz’de neredeyse kemikleşmiş
olan muhtelif sorunlar her an bir çatışma zemini olmaya devam etmektedir. Her iki tarafta meseleyi
barışçı yollarla çözme niyetinde olduklarını ifade etseler de kendi argümanlarından taviz vermek
niyetinde olmadıklarını gösteren bir tutum sergilemekten geri durmamaktadır.
Son olarak, 2021’in ilk günlerinde Yunanistan’ın batıda İyon Denizi’nde kıta sahanlığını 12 mile
çıkartma kararı ve bunu Ege Denizi’nde de yapmaya hakkı olduğunu ileri sürmesi, görüşmeler
öncesiAtina’nın yaklaşımı hakkında bir ip ucu olabilecektir.
Ankara ile olan müzakere ve siyasi ilişkilerinde Atina aşağıda belirtilen üç önemli faktörün kendisine
avantaj sağlayacağını değerlendirebilir;
Birincisi, Yunanistan’ınAvrupa birliği üyesi olmasıdır. Her ne kadar,Ekim 2020’de yapılan toplantıda
Yunanistan ve Fransa’nın Ankara’ya yaptırım kararı alması için yaptıkları baskılara boyun eğmese de
A.B. Mart ayı toplantısında konuyu yeniden ele alacaktır. Hem Fransa’nın hem de Atina’nın
yaptıtımlar konusunda baskısının devam edeceği ve Almanya’nın bu durumda kilit rol oynayacağı
söylenebilir. Bu durumda, Türkiye’nin gerek Cumhurbaşkanı ve gerekse Dışişleri Bakanı tarafından
uzattığı zeytin dalı ne kadar güvenli olarak ele alınacaktır, bekleyip göreceğiz. Bütün her şeye rağmen,
Yunanistan’ın AB üyesi ve arkasında üye ülkelerin az veya çok desteğine sahip olması, Atina için
Ankara’ya karşı avantajlı bir konum yaratmakta olduğu değerlendirilmelidir.
İkinci olarak, Doğu Akdeniz’le ilgili olarak, “düşmanımın düşmanı dostumdur” ilkesinden hareketle
Atina’nın İsrail, Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), Mısır, Suudi Arabistan ile gerçekleştirdikleri anlaşmalar
ve ittifak Atina tarafından önemli bir yaklaşım olarak ele alınmaktadır. Özellikle, İsrail’in BAE ve Suudi
Arabistan ve Katar’la olan anlaşmaları Atina’nın bu iş birliğini pekiştiren bir görünüm arz etmektedir.
Yunanistan Türkiye karşıtı ittifak ilişkisiyle Ankara’yı Doğu Akdeniz’de kuşatarak hareket sahasını
kısıtlayabildiğini ve siyasi olarak bloke edebileceğini değerlendirmektedir.
Üçüncü faktör ise, Atina’nın silahlanma çabalarına hız vermesidir. Yunanistan’ın 2009 yılında 7,88
milyar Euro olan savunma harcamaları kısıtlamalardan dolayı 2018 yılında 3,75 milyar Euro’ya
düşmüş ve 2020 yılında ise %45 artışla 5,5 milyar Euro olarak gerçekleşmiştir. 2021 başında
Yunanistan Fransa’dan 18 adet Rafale savaş uçağı alımı için 2,5 milyar Euro ‘lük bir anlaşma yapmıştır.
Bu taarruz uçaklarının 3.700 km. olan menzili F-16 menzilinden dört kat, Mirage uçaklarının
menzilinden iki kat fazla olup, Türkiye’nin her yerine ulaşabilecek yetenektedir. İlk partinin
programdan altı ay önce, Mayıs ayında teslimi için baskı yapması ve pilotları eğitim için Fransa’ya
göndermesi silahlanmaya verdiği önemi göstermesi açısından dikkate değerdir. Ayrıca, dört adet yeni
firkateyn alma ve mevcut dört adedi de modernleştirme girişiminde bulunması Atina’nın havada ve
denizde etkinliğini attırma niyet ve maksadı üzerinde ciddi emareler sunmaktadır. Bunun yanısıra,
Yunan Silahlı Kuvvetleri’nde 15 bin yeni kadronun açılması ve elinde mevcut 85 F-16’nın
modernleştirilmesi önemli bir gelişme olarak görülmelidir.
Atina’nın bir taraftan Ankara ile görüşmeleri A.B. ve ABD’ne karşı bir iyi niyet göstergesi olarak
sürdürürken, diğer taraftan yukarıda belirttiğimiz avantajlarını öne alarak Türkiye ile uzlaşmaz tutumunu sürdürmeye devam edeceği değerlendirilmektedir. Bu nedenle, Ankara’nın siyasi olarak
elini güçlendirmesi gerekmektedir. Bu ise, A.B. ve özellikle Almanya ile ilişkileri yine rayına oturtmak,
İsrail, Mısır ve Suudi Arabistan ile ilişkileri olumlu yolda geliştirmek ve ABD’nin yeni yönetimi ile
işbirliğini arttırarak bölgede etkinliğini sürdürecek siyasi güce sahip olmasından geçtiği
değerlendirilmektedir. Bu Yunanistan’ın saldırı amaçlı askeri bir provokasyona girişmesini önleme
açısından da önemli bir girişim olacaktır.

 

Prof.Dr.Serdar Erdurmaz

Visits: 438

FPI ZOOM MEETING ON GERMAN FOREIGN POLICY: CHALLENGES, EXPECTATIONS AND SOLUTIONS

President of Foreign Policy Institute Prof. Dr. Hüseyin Bağcı and Prof. Dr. Stefan Fröhlich met on 19.12.2020 at the zoom meeting titled ‘German Foreign Policy: Challenges, Expectations and Solutions’.

Find the video link of the whole webinar below;

https://www.youtube.com/watch?v=FiKfHWKqMpI

Visits: 601

Peeling Turkey Away from Russia’s Embrace: A Transatlantic Interest

From a European and transatlantic standpoint, it is as troubling as it is counter-intuitive: a de facto partnership has developed between Russia and Turkey, surrounding Europe. Paradoxical as it may be, the trend is now clear and represents a thorn in the side of European and transatlantic interests.

The paradox lies in the fact that Turkey and Russia are historic rivals. From the Ottoman-Russian wars to Turkey’s NATO membership as a bulwark against Soviet expansionism, the Turkish-Russian relationship has never been easy. The post-Cold War period is no exception, nearing outright military confrontation only five years ago, when a Turkish F-16 jet shot down a Russian aircraft near the Turkish-Syrian border.

Taken together, there is no region in and around Europe where Turkey and Russia see eye to eye. Be it in Central Asia where Moscow has stymied Ankara’s pan-Turkic dreams; in the Balkans where the two have taken different sides during war and peacetime alike; be it in North Africa and the Middle East where they have stood at loggerheads in the clash over political Islam; or in the Caucasus where Turkey’s support for Azerbaijan has mirrored Russia’s religious affinity and security bond with Armenia, Ankara and Moscow are rarely, if ever, on the same page.

Yet the pattern is clear: in every open conflict, Turkey and Russia have managed to find an entente that is as uneasy as it is real. In Syria, the clash could have tipped into outright confrontation, but after the near miss in 2015, Moscow and Ankara walked back from the brink, notably with the launch of the Astana process in which both have been deeply involved. Tensions have heated up again from time to time. With the prospect of Bashar al-Assad’s onslaught on Idlib in 2019, Turkey called Russia’s foul, but eventually the Turkish-Russian understanding held. In northeastern Syria too, where Turkey intervened militarily against the Syrian Kurds in 2016 and again in 2019, Moscow could have prevented Turkey’s offensive given its anti-access/area denial (A2/AD) footprint on the Syrian airspace, but chose not to.

In Libya, Turkey and Russia have rallied for opposite sides of the civil war. Notably, Russia, with its Wagner mercenaries, provided crucial backing to Khalifa Haftar’s military offensive against the Government of National Accord (GNA) in Tripoli. Weighing in alongside the United Arab Emirates, Egypt and France, the Wagner group’s stepping into the Libyan quagmire almost tipped the scales, with Haftar’s advance towards Tripoli becoming ever closer in early 2020.

When the GNA risked falling, Ankara stepped in, providing military backing to a government the international community had spared no words in backing while doing precious little in practice. Turkey’s military intervention flipped military fortunes and created that mutually hurting stalemate that brought the parties to an uneasy ceasefire in the summer of 2020. Turkey remains deeply involved militarily in Libya, and Russia’s military presence in the east, from being a “nice but not necessary” tool to deploy, is now entrenched. Notwithstanding the ongoing political dialogue process, Libya risks partitioning militarily along the Sirte-Jufra line, with both Turkish and Russian presence consolidating in the country.

The resumption of war between Armenia and Azerbaijan after twenty-six years of unstable ceasefire around Nagorno Karakakh and its adjacent regions became the third potential Turkish-Russian flashpoint that never was. When Azerbaijan kick-started the war to recapture the territories lost to Armenia in the 1992-94 war, much of the international media spotlight turned to Ankara.

Turkey, in fact, was the only external power that did not call for a ceasefire, but rather egged Baku on in its military campaign. There was much talk of Turkey’s drones and Syrian jihadis, the role of which was likely overplayed, but nonetheless significant. For its part, Russia activated itself to broker a ceasefire. While repeatedly stepping in to mediate humanitarian ceasefires, it implicitly allowed the war to rage on for six long weeks, in which Azerbaijan gradually recaptured much of the seven regions surrounding Nagorno Karabakh. It was only when Azerbaijani forces made inroads into Karabakh itself, that Moscow blew the whistle.

The peace deal brokered by Moscow was an all-out win for Russia, as well as Azerbaijan. Along the line of contact in Nagorno Karabakh and the Lachin corridor, a contingent of almost 2000 Russian troops are being deployed for the first time since the end of the Cold War. This gives Russia not only unprecedented leverage over the constitutional fate of Nagorno Karabakh, but also over domestic politics in Azerbaijan and above all Armenia. However, to a lesser extent Turkey gained too. Ankara for the first time won the possibility of sending observers to the region, and, most significantly, with the reopening of a direct connection between Azerbaijan and its exclave Nakhichevan, Turkey obtained direct access to Azerbaijan proper and the Caspian Sea.

In each of these conflicts, Turkey, a NATO ally and, at least theoretically, an EU candidate country, has pursued incontrovertibly its national and often nationalistic interests. It has done so in ways that have certainly not coincided with those of the European Union or of the United States. However, it would be mistaken to argue that Turkey’s interests have been diametrically opposed to those of the West.

In Syria, Turkey’s assault on the Syrian Kurds generated a Western outcry – in words rather than deeds – while its ambiguity towards and support for different incarnations of the Islamist opposition to the Syrian regime sowed mistrust, notably at the height of the ISIS threat in the Middle East, Europe and the world. However, Turkey, unlike Russia and Iran, and alongside the West, has been a sworn enemy of the Syrian regime, ever since the protests degenerated into civil war in late 2011. In the reconstruction and refugee return phase of the Syrian conflict, the EU and Turkey will grapple with similar policy challenges.

In Libya too, Turkey has clearly pursued its interests and is now consolidating its military, political and economic presence in the country. In Libya, Turkey is there to stay. Yet there too, Western and Turkish interests are not totally incompatible. Ankara stepped into the war to prevent the fall of Sarraj’s GNA that Europe and the US also backed in theory. Both Turkey and the EU have an interest in the stabilization of Libya and the prevention of its de facto partition into two blocks.

Finally, in Nagorno Karabakh, Turkey has certainly sung from a different hymn sheet from the Western cry for an immediate ceasefire. However, no European country nor the US has ever objected to Azerbaijan’s territorial integrity. Furthermore, Turkey’s inclusion amongst the observers in Nagorno Karabakh should be looked upon with favour by Europeans in a context in which the OSCE Minsk Group has been sadly outmaneuvered and Russia would otherwise monopolize the show.

Notwithstanding the fact that divisions between Turkey and Russia are infinitely more tangible and acute than those between Turkey and the West, relations between Turkey and Russia are consolidating into a de facto partnership, while those between Turkey and the West are edging towards sanctions. Why?

The easy part of the answer lies in domestic politics in Russia and Turkey. Vladimir Putin’s Russia has long abandoned even the narrative of democracy, heralding itself as one of the leaders of a post-liberal world. The Russian President has used foreign policy to gain strategic edge over the West, and stoke nationalism at home, distracting public attention from domestic woes. Turkish President Recep Tayyıp Erdoğan has taken Putin’s cue, and over the last year, has regained some domestic political traction after the Justice and Development Party’s electoral annus horribilis in 2019.

By intervening militarily in Libya, escalating tensions in the East Mediterranean and reentering the Caucasus, Erdoğan has done what many, if not most, Turks would read as a welcome reassertion of national interests redressing past wrongs. In doing so, Erdoğan has distracted public opinion from his ailing domestic economy. In other words, Russia and Turkey’s leaders pursue similar tactics: they “get each other” and that understanding instils a degree of reciprocal respect even when interests diverge.

There is certainly truth is this explanation, which is the one most commonly heard in the West. However, it is also a convenient truth for the West to put forth, leaving in the shadow another, complementary, but far more uncomfortable reality.

Another explanation is that Russia and Turkey have found pragmatic ententes because they have had to do so. They are both deeply engaged in each of these conflicts in a way in which Europeans and Americans are just not. Turkey and Russia are far more prone to intervene militarily in conflicts than Europeans always were and Americans are becoming.

More broadly, be it in Syria, Libya or the Caucasus, the US and the EU have abdicated much of their responsibilities and shied away from risk. In the vacuum, Russia, Turkey and other regional players, have stepped in, learning to come to terms with one another. The US, for its part, can retort with good reason that this is not the part of the world where it will do the heavy lifting. We should expect that in different forms and manners, this will continue to be the tune played by the Biden administration.

Europeans instead have only themselves to blame. It is may well be too late for Syria and probably also for the Caucasus. However, when it comes to Libya, Europeans should do much more. Germany has invested significantly in the Berlin process, and diplomacy is certainly a key piece of the peacebuilding puzzle. But unless Europeans take greater risks to consolidate peace on the ground in Libya – and not simply at sea – they will continue to be passive by-standers of the de facto external control of the country by Turkey and Russia. As Libya’s political dialogue unfolds, Europeans should engage far more actively in peacebuilding, with greater readiness to be present on the ground.

While taking greater risk and responsibility, Europeans should think through a strategy that makes due distinction between Turkey and Russia, avoiding further entrenchment of the unnatural partnership between the two, from which Europeans and Americans can only lose. In particular, we should not be blinded by the commonalities we see between Putin’s Russia and Erdoğan’s Turkey domestically, and become better able to distinguish between their foreign policy behaviour.

On foreign policy, Russian and Turkish positions and ambitions differ in important ways. Beyond annexing Crimea and upending the European security architecture, Putin’s Russia vies for leadership of a sovereignist world. In no way does it see itself as part of the West, and is often scathing of the alleged ineffectiveness, cowardice, arrogance and moral bankruptcy of Western liberal democracies. Russia has acted to the direct detriment of Western democracies by interfering in electoral processes, spreading disinformation and allegedly engaging in cyber-attacks. We should of course “selectively engage” with Russia, but with eyes wide open as to the context in which our engagement takes place.

Turkey, for all its faults, not only is and remains a NATO ally, but continues to express an interest in closer relations with the European Union, beginning with a modernized customs union. Ankara’s sincerity would need to be verified, but to do so it is the Union that must make the first move. Likewise, the EU and the US should actively seek opportunities to work with Turkey on foreign policy questions on which interests do not fundamentally diverge. With Syria and Nagorno Karabakh further away from Western reach, Libya would be the place to start. The space for manoeuvre, here too, is shrinking fast. As Libya’s political dialogue unfolds, time will be of the essence.

All this does not imply that the EU and the US should stay put and refrain from using the stick with Turkey as the case may warrant. Be it over the S400 debacle with NATO or Turkey’s actions in the Eastern Mediterranean, the threat of restrictive measures will remain on the table. Less still does it mean that the EU and the US should drop the ball on Turkey’s democratic backsliding. With an administration in Washington that will once again take genuine interest in democracy, human rights, rule of law, a renewed transatlantic focus on Turkey’s domestic dynamics is imperative.

However, in addressing whether, when and how to react to Turkey’s foreign policy moves, Europe and the US should factor in the broader strategic context in which we operate. The purpose of our actions should be to peel Ankara away from Moscow, rather than push it deeper in its embrace.

* Nathalie Tocci is Director of the Istituto Affari Internazionali (IAI) and Honorary Professor at the University of Tübingen.

Visits: 291

Youtube Video: FPI & Konrad-Adenauer-Stiftung of Ankara Webinar, 8-9 December 2020

Foreign Policy Institute and Konrad-Adenauer-Stiftung of Ankara have organized a joint webinar on December 8-9th 2020.

The topics were; German history and foreign policy and Turkey-Germany relations.

The webinar has been realized as four sessions, you can find the links for all those sessions below;

 

https://www.youtube.com/watch?v=sq7QtBJqz0s

https://www.youtube.com/watch?v=OE1bQ-bn0rc

https://www.youtube.com/watch?v=5A_UYPLJ_3o

https://www.youtube.com/watch?v=sfXXqm2YIV8

Visits: 184