Youtube Video: FPI & Konrad-Adenauer-Stiftung of Ankara Webinar, 8-9 December 2020

Foreign Policy Institute and Konrad-Adenauer-Stiftung of Ankara have organized a joint webinar on December 8-9th 2020.

The topics were; German history and foreign policy and Turkey-Germany relations.

The webinar has been realized as four sessions, you can find the links for all those sessions below;

 

https://www.youtube.com/watch?v=sq7QtBJqz0s

https://www.youtube.com/watch?v=OE1bQ-bn0rc

https://www.youtube.com/watch?v=5A_UYPLJ_3o

https://www.youtube.com/watch?v=sfXXqm2YIV8

Visits: 121

Youtube Video: FPI Global Talks Webinar – 7 December 2020 – Israel Turkey Relations

Foreign Policy Institue has organized a joint webinar with Israeli Embassy of Ankara on December 7th 2020.

Participants; Israeli Charge d’Affaires Roey Gilad, Rtd. Ambassador Namık Tan and İlker Aytürk

You can find the video of the webinar at the following link

https://www.youtube.com/watch?v=98MFmOW3EIk

Visits: 69

FPI ZOOM MEETING 10 DECEMBER – WEBINAR ON NATO FROM CZECH AND TURKISH PERSPECTIVES

Foreign Policy Institute is organizing a joint webinar with Embaasy of Czech Republic by the participation of the Ambassador of Czech Republic Pavel VACEK on December 10th 2020. The summary of the issues which will be discussed during the webinar are as follows. The webinar will be aired on zoom and open to everyone.

 

Topic: Turkish – Czech Relations
Time: Dec 10, 2020 09:00

 

Join Zoom Meeting

https://us02web.zoom.us/j/8438609307?pwd=YWtPRWRHekNrUzlVUTcxektaU3NkZz09

 

Meeting ID: 843 860 9307
Passcode: 7h4F9z

 

 

cek1

cek2

Visits: 343

Another Turning Point in the EU and Turkey Relations?

On 10-11 December, the leaders of the EU countries come together in Brussels last time in
this chaotical year. In addition to the fight against COVID 19 pandemic and EU-UK relations,
the tension between Turkey and two EU member states, Greece and Cyprus, in the Eastern
The Mediterranean will be one of the main discussion topics.
In the previous Council meeting of the EU in October, the EU leaders declared their full
solidarity with Greece and Cyprus, while the sanction calls against Turkey did not find
unanimous support within the Council. At the same time, the EU also tried to keep the
dialogue with Turkey by launching a positive political EU-Turkey agenda, which includes an
international conference for the Eastern Mediterranean, updating the Customs Union
an agreement, the revival of visa liberalization negotiations, and the renewal of the migration
agreement.
Nevertheless, European sanctions against Turkey seem right now more likely than ever.
Above all, Greece and Cyprus insist on though EU sanctions as Turkey’s natural gas
explorations still continues in the disputed Eastern Mediterranean waters. Foreign Minister
of Greece, Nikos Dendias, described Turkey’s actions in the region as "revisionist" and
"destabilizing" and he is also sure that this time " it will not be easy for Turkey to fool the
EU; Similarly, French President Emmanuel Macron pushes for sanctions on Turkey. The
dispute between France and Turkey over Libya, the Eastern Mediterranean and the
Nagorno-Karabakh War has seriously deteriorated the mutual relations in the past couple of
months. According to French Foreign Minister, Jean-Yves Le Drian, Turkey’s; soothing
declarations; are not good enough to overcome these disagreements. Finally, the European
Parliament has recently called for the Council to impose tough sanctions on Turkey as well.
In the meantime, Turkey showed some positive steps on the eve of the EU council meeting.
First, President Erdoğan declared his intentions to work with the EU by stating that; We see
ourselves as an inseparable part of Europe and we want to build our future with Europe; these words have arguably been the clearest message to the EU in recent years. Second,
ahead of the EU summit, Turkey withdrew its seismic research vessel, Oruç Reis. Third, Presidential Spokesman and Chief Advisor to President, İbrahim Kalın, visited Brussels in the last days of November. During his meeting with high-level EU officials, he expressed once again that working with the EU is a strategic priority for Ankara and added Turkey still aims
to protect peace and stability in the region.

Like the previous meeting, the most critical actor in the process will be Germany. In October,
Germany, which holds the rotating Council presidency, opposed sanctions and initiated the
positive agenda strategy. However, more recently, Chancellor Angela Merkel declared that
the relations between the EU and Turkey did not reach the point that they wanted. Also, she
described Turkey’s activities in the Eastern Mediterranean as; aggressive; and; provocative; In the meantime, she mentioned that Turkey deserved great respect for hosting significant numbers of Syrian refugees.
In this situation, the most crucial question remains still the same: Will the EU impose
sanctions on Turkey? Actually, the answer is still not clear. On the one hand, France, Greece, and Cyprus will probably find this time more support from the other EU members, as there is no sign of progress about the situation in the Eastern Mediterranean and it can easily get out of control. On the other hand, as the EU’s High Representative for Foreign Affairs, Josep
Borrell stated that there are some willing and at the same time still more reluctant EU
countries about sanctions on Turkey. The diplomatic sources said especially Hungary is
Repeatedly rejecting possible sanctions by thinking of Turkey’s role in preventing illegal refugee
passages to the EU. Moreover, Spain and Italy seem not so contended about France’s increasing activities in the Mediterranean.
Then what we should wait for this critical meeting?
It seems that German decision-makers have still not decided on their next steps. That means
it is not very likely to see tough sanctions on Turkey as Greece, Cyprus, and France wanted.
Instead, we see probably a; last strong warning" from the EU to Turkey or a limited package
of sanctions. Without a doubt, both sides will try to strengthen their positions until the last
minute, and Chancellor Merkel will play once again a decisive role.

 

Dr.Başar Şirin

Visits: 81

FPI ZOOM MEETING 8-9 DECEMBER ON TURKEY-GERMANY RELATIONS – FPI CERTIFICATE

8-9 Aralık 2020 tarihlerinde Enstitümüz ve Konrad-Adenauer-Stiftung Türkiye Temsilciliği ile ortaklaşa düzenleyeceğimiz ‘Almanya Tarihi ve Dış Politikası ve Türk-Alman İlişkileri’ başlıklı webinarlarımıza bekleriz.

https://us02web.zoom.us/j/8438609307?pwd=YWtPRWRHekNrUzlVUTcxektaU3NkZz09

Meeting ID: 843 860 9307
Passcode: 7h4F9z

 

sertifika

 

ZOOM 8-9 ARALIK 3jpeg

ZOOM 8-9 ARALIK 2jpeg

ZOOM 8-9 ARALIK 1

ZOOM 8-9 ARALIK 4jpeg

Visits: 81

FPI AFFILIATED ACADEMICS

Foreign Policy Affiliated Academics

  • Prof. Dr. Nail Alkan
  • Prof. Dr. Mithat Baydur
  • Prof. Dr. Murat Erdoğan
  • Prof. Dr. Serdar Erdurmaz
  • Prof. Dr. Burak Gümüş
  • Prof. Şaban Kardaş
  • Prof. Dr. Gökhan Koçer
  • Prof. Dr. Tarik Oguzlu
  • Prof. Dr. Mehmet Öcal
  • Prof. Dr. Çınar Özen
  • Prof. Dr. Fırat Purtaş
  • Prof. Dr. Gülgün Tosun
  • Prof. Dr.Tanju Tosun
  • Prof. Dr. Fahri Türk
  • Prof. Dr. Haldun Yalçınkaya
  • Doç. Dr. Serdar Palabıyık
  • Öğretim Görevlisi Dr. Habib Aydın
  • Öğretim Görevlisi Dr. Murat Demirel
  • Öğrt. Görevlisi Dr. Ali Oğuz Diriöz
  • Öğretim Görevlisi Dr. Hakan Karaaslan
  • Öğretim Görevlisi Dr. İlhan Sağsen
  • Öğrt. Görevlis Dr. Yunus Turhan
  • Dr. Adem Akkaya
Visits: 231

ABD Seçimleri Yeni Dönemi Nasıl Şekillendirecek? N Gazete Sordu Kaan Soyak Cevapladı Kaynak: ABD Seçimleri Yeni Dönemi Nasıl Şekillendirecek? N Gazete Sordu Kaan Soyak Cevapladı

1997’de dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in talebiyle Türk-Ermeni ilişkilerinin gelişmesi için çalışmalara başladı. Türkiye ve Ermenistan ile Türkiye ve Ermeni Diasporasındaki çalışmaları yürüttü ve halen de yürütmekte. Bu arada bu çalışmalarda 10 yıl Ahmet Ertegün ile birlikte nerdeyse günlük bazda çalışmalar yaptı. Birlikte uzlaşamayan ülkelerde halkların birbirleriyle bir araya gelmeleri üzerinde birlikte çalıştılar. 1997-1998 yıllarında Ahmet Ertegün ile ikili toplum ilişkilerinin yumuşatılması  hedeflenen çalışmalarda kültürel, müzik, spor vs alanlarda bir çok çalışma başlatıldı.  Bu çalışmalar raporlar haline getirildi ve  “Kamu Diplomasisi” çalışmalarına  çevrildi ve bu çalışmalar baz alınarak ABD Dış İşleri Bakanlığı’nda 1999 yılında Kamu Diplomasisi bölümü oluşturuldu.Soyak, daha sonra Ertegün ile birlikte Turk-ABD, Türk-Yunan, Turk-İsrail iliskilerinin yakınlaşması çalışmaları yaptı. Bu arada Ertegün ile birlikte ABD devlet akli ile de yakın çalışmalar içine girdi. ABD’de su anda Demokratlar ile Cumhuriyetciler arasındaki güvenilir “backchannel “  iletişim kanallardan birisi olarak da tanınıyor. Su sıralarda da Dis Politika Enstitusu başkanına Uluslararasi konularında danismanlik yapıyor. 1. ABD seçimleri bu kez, sadece ABD seçimleri değil. Neden?ABD seçimleri bu sefer, global muhafazakar sermaye ile global liberal sermayenin ABD üzerinden birbiriyle yarışmasına döndü. Bu yüzden nerdeyse dünya seçimleri haline döndü.Örnek verirsek, tüm mevcut dinlerin içindeki muhafazakarlar ve muhafazakar sermaye kesimine karşı liberaller ile liberal sermaye kesimi seçim mücadelesine döndü.  Bu kesin ayırım kendini Vatikan’da da gösterdi. Bu konuda elimizde çok detaylı bilgiler var, ama detaya şu anda girmek istemiyorum. Dünyada liberal devlet aklini temsil eden kurumların ve buna bağlı devlet adamlarının Global etik yapının bozulmaya başlamasıyla birlikte itibarlarını kaybetmeye başlaması Trump’ın 2016 yılında seçilmesini de kolaylaştırdı. 2016 ABD seçim döneminde global etik yapının bozulmasının  sosyal medyada yer almaya başlaması, bu sosyal medyadan en çok etkilenen “eğitimsiz beyaz oyların” vatansever duygularını harekete geçirilmesi ile birlikte en uygun aday olan Trump ile bir zafere döndü.Bugün itibariyle bu kesim bir tabana oturdu ve bundan sonra da bu tabanın sesini duymaya devam edeceğiz. Peki bu mucadele bitecek mi? Tabi ki hayır. Önümüzdeki yıllarda bu mücadele çeşitli değişik platformlarda sürerek devam edecek ve yine ABD bu mücadelenin görünen sahası olarak kalacak. Diğer bir deyimle, bundan sonra ABD seçimleri adi altında dünya seçimlerine tanık olacağımızı düşünüyorum. . 2. ABD’de genel tahammüle göre başkanlar genelde iki dönemi tamamlarlar. Bu kez Trump’ta bu olmadı. Üstelik de Trump’ın güçlü iddiasına rağmen. Sizce sebepleri ne?Cok doğru, ABD’de genelde başkanlara ikinci donem verilir, halk bunu başkana verilmiş bir hak olarak görür.  Ancak bu sefer Trumpyönetim sekliyle yalnızca ABD içinde değil ama dış dünyada da çok tepki gördü.  Birçok eğitimli Cumhuriyetcinin de tepkisini aldı. . Yanından eğitimli Cumhuriyetciler ayrıldıkca, yerini vatansever sloganlarla yüklü eğitimsiz kitleler aldı, Trump’inTanri tarafından seçildiğine inanan hristiyan kitleler,  yanlarına şu ana kadar hiç oy kullanmamış ABD’nin en cahil diyebileceğimiz kesimlerini de sosyal medya ile yanlarına aldılar, ve sonuçta tek adamlığa oynadı.  Birçok eğitimli Cumhuriyetci parti ağır topuTrump’a mesafe koydular. Trumpda bunlara karşı tavıralmayi tercih etti. En büyük dersi de Arizona seçimlerinde adeta Arizona ile bütünleşmiş efsane isim John McCain gibi bir kişiye karşı aldığı tavır ile buradaki oyların bile Biden’a gitmesine neden oldu. Yanında hiç bir danışmanı veya deneyimli siyasetçiyi bırakmadı, kalanları dinlemedi.  Ama unutmayalım ki, Trump çirkin oyunların ustası. Secim sonuçları her ne kadar açıklanmış olsa da,  her ne kadar damadı Kushner’de yenilgiyi kabul etmeliyiz dese de, tavsiyem, yine de bir açık kapı bırakmak olacaktır. Bu seçimi aslında Biden ve Demokratlar kazanmadi, Cumhuriyetçiler de kaybetmedi ama Trump hataları yüzünden kaybetti demek daha doğru olur.  Aslında ben bu yılın başında Trump’in tüm bu dezavantajlarına rağmen 2020 seçimlerini kolayca alacağını düşünüyordum, ne zamana kadar? Covid-19 başlayana kadar. Işte bu Pandemic olmasaydı, birçok kişinin görüşü ikinci 4 yıllık dönemi nerdeyse garantiydi. Ancak Pandemi beklenmedik bir zamanda ortaya çıktı ve beklemediği bir şekilde ABD toplumuna büyük zarar verdi. Hazırlıksız yakalandı diyebiliriz. Halkın önemli bir bölümü ABD’nin itibarını düşürecek şekilde başarısız bir pandemi  yönetimi sergilendiği görüşünde. Birçok kişiye göre de son günlerde kendi bilim ekibini seçildikten sonra kovacağını miting’lerde açıklaması da yenilgisinin önemli nedenlerinden birisi.  3. Türkiye seçim sonuçlarında Trump’ın kazanmasına kilitlenmişti. Herkes Trump’ın kazanması Türkiye için çok önemli diyordu. Biden’ın kazanmasını kıyamet senaryosu sayıyorlardı. Ve Biden kazandı. Kıyamet geldi mi?Trump tabi ki Türkiye için çok önemliydi. Somut bir katkısı oldu mu bunu bilemiyorum ama Türkiye’nin aleyhine olabilecek birçok sureci yavaslattığını veya geciktirdiğini biliyorum. Türkiye, Trump ile  Ağustos 2016 da cok değerli bir başdanısman aracılığıyla ilk iliskisini kuran ülkelerin başında yer aldı. Simdi Biden kazandı, kıyamet geldi mi? Tabi ki kıyamet gelmedi.. Türkiye’deki TV açık oturumlarında böyle söylemlerin her kesim tarafından dillendirildiğini  duymaktayım. Gerçeği yansıtmadığı için pek önem verilmemesi gerektiğine inanıyorum.  Tam tersi olumlu düşünmek gerekiyor. Eğer yeni durumu akilli değerlendirebilirsek bu bir fırsata dönüşebilir aslında. ABD tek bir liderin kararıyla yönetilen bir ülke değil. Öncelikle bunu bilmemiz gerekiyor. Kurumların önemi var. Trump’ın Türkiye için en fazla yapabildiği,  ABD devlet aklinin karara vardığı ve uygulanması beklenen Türkiye aleyhine olabilecek kararların geciktirilmesiydi. Bu da önemli ancak, yeterli değil. Türkiye olarak sorunlarımızın çözümünde ABD devlet aklıyla çalışmalar başlatmalıyız. Geçici ve geciktirici çözüm donemi bitti.   4.Türkiye-ABD ilişkilerinde son durum nedir? Biden ile nasıl bir gelişme olur?Türkiye ile ABD arasında bir çok konuda görüş ayrılıkları mevcut. Bu görüş ayrılıklarının Biden’in baskanliği döneminde devlet kurumları arasında gerekli derinlikte hukuka dayalı çözüm odaklı ortak toplantılar ile masaya yatırılması gerekiyor. Bunlar yapılırken de seçilecek bir “backchannel” üzerinden tüm bu konularda asil kararların önceden birlikte oluşturulması gerekiyor. Biden bu şekilde çalışma düşüncesine sahip. Biden, Obama döneminde birçok kritik konuda çalışmalarını arka planda non-paper yöntemiyle yaptı. Biden ayrıca devlet akli ve kurumlarına önem veren bir kişi. Şimdiden güçlü bir ekip ile kurumların bozulan itibarlarının tamirine başlayacağını yakın çevresine söyledi. Dünya liderlerinin kendisiyle telefon ile veya yüz yüze görüşmelerinden  çok devletler arası kurumlar aracılığıyla çalışma ekipleri oluşturalım sorunları karsılıklı uzlaşarak çözüme ulaştırmaya calısalım diye düşünüyor.    5.Erdoğan ve Trump dostluğunu bilmeyen yok. Uzun zamandır da Türkiye- ABD ilişkilerinin yerini iki başkanın ilişkileri almıştı.  Biden-Erdoğan ilişkileri nasıl gelişir?Iki lider arasındaki bu dostluk tabi ki son derece önemliydi. Ancak ABD’nin yönetim seklinde başkanın yetkileri cok kısıtlı. Dolayısıyla ABD başkanlarıyla kurulan dostluklar çok somut sonuçlar doğurmaz, eğer iliskiler kurumlar arasında iyiyse, ABD başkanıyla dostluk bunun üzerine çok daha verimli hale gelir. Simdi Biden seçildi. Biden ile Erdoğan arasındaki iliskinin ayni şekilde son derece dostane süreceğini düşünüyorum. Biden hem Türkiye’yi hem de Erdoğan’ı yakınen tanıyan ve Erdoğan’ınyapısını çok iyi bilen bir kişi. Eminim iki ülke arasındaki farklılıkların düzelmesi için liderler arasındaki özel görüşmelere ek olarak paralelde kurumlar ve güvendikleri kanallar üzerinden de calışmalar başlatılmasını teşvik edecektir. Trump ile Biden arasında çalışma sekli acısından büyük bir fark var. Trump kendisinden bir şey talep edildiğinde ABD devletinin isleme tarzını dikkate almadan hallederim, bakalım deyip erteleyen bir kisiliğe sahip. Biden ise ABD kanunlarını çok iyi bildiği ve Baskanın tek başına halledemiyeceği konuları cok iyi bildiği icin sorunların gerekli devlet kurumları üzerinden görüşmeler üzerinden çözüme ulastırılmasını tercih edecektir. Türkiye’nin bu aşamada Trump zamanında ABD’de calıstığı ekipten daha farklı ABD devlet akli yapısını iyi bilen bir ekip ile yoluna devam etmesi daha iyi olur kanısındayım.  6-Biden kazandığına göre, özellikle Rusya-ABD ve Türkiye-ABD ilişkileri nasıl bir değişim ve gelişim gösterir?Biden’in kazanmasıyla birlikte, ABD’nin Rusya politikasında değisiklikler bekleniyor. Obama-Biden yönetimi hatırlarsınız hiç bir zaman Rusya’nin Kırım’ın bir bölümünü ele geçirmesini kabul etmemişti ve bu konuda Ukrayna’nin yanında yer almıslardı ve birçok Rus kurum ve işadamına  yaptırımlar gelmişti. Bu siyasetin artarak devam edeceği bekleniyor.İkinci konu, 2016’da Rusya’nın ABD seçimlerine karışmasıyla ilgili iddialar ile ve olduğu söylenen belgeler ile bekletilen dosyanın çok detaylı açılacağını ve Trump-Rusya bağlantılarının olup olmadığı konularının yeniden ele alınacağını düşünmekteyim. Putin’in ise yaptırımlar altında gittikçe kötüye giden Rus ekonomisiyle nasıl başedeceği ve böylesine bir mücadele ye ne kadar dayanacağı soru işareti. Yakın cevresinde yaptırım altındaki isadamlarının yaptırımlarını Trump ile olan dostluğuna dayanarak çözüme ulastiracağina inanması ama sonunda cözülememesi ile ilgili eleştiriler almakta.Su anda trilyon dolar üzerinde para yaptırımlar altındaki oligarch’larin üzerinde ve dondurulmuş durumda, uluslararası ticarette kullanılamıyor. Bu konuda Putin’in üzerindeki baskı gittikçe artacak ve Putin’i zor günlerin beklediği düşünülüyor.  Türk-ABD iliskilerinde ise aradaki ana sorunların masaya yatırılması bekleniyor. Sorunların ele alınıp çözülmesine dayalı yeni bir 4 yılın baslayacağı düşünülüyor. Türkiye’nin yepyeni bir ekip ile Beyaz Saray hamlesine başlamasını tavsiye ederim.  7. Trump’ın Rus oligarklarla olan yakın ticari ilişkileri, Türkiye’nin Halkbank davasını nasıl günler bekliyor?Trump’in Rus oligarchlariyla ilgili dosyası  çok geniş detayına burada girmek çok zor. Ancak kısaca sunu söylemekte yerinde olur ki, Rusya’da en tepede her birinde 70-100 milyar dolar olan 10 civarında büyük Oligarch, ve  30-40 civarında 20-30 milyar dolarlık küçük oligarchlarin olduğu söyleniyor. Bir coğunda hem Guney Kıbrıs hem de İsrail pasaportu da olan bu Oligarchlarin coğunluğu yaptırım altında ve Rusya, Ukrayna veya Orta Asya ülkelerinin dısına cikmalari bile sakıncalı, adeta paralarıyla ülkelerinde hapis hayatı yasamaktalar. Bu oligarch’lar, Trump’in yakın çevresine büyük paralar ödeyerek hukuki davalarından kurtulacaklarına inandılar. Aynen Rusya gibi zannederek, Trump’in bir telefonu ile Adalet bakanı üzerinden mahkemelere baskı yaparak hukuki davaların yok edileceği sözleri kendilerine verildi. Tabi hiç biri gerçekleşmedi. Yalnızca bolca para Amerikalı avukatlara ödediler. Bu oligarch’lara ABD devlet akli yapısını bilenler aman avukatlara para ödemeyin, bu paralarınız boşa gider, çözümler baksa şekilde olmalı  diyenlere de Oligarch’larinanmadılar . . Sonuçta büyük miktarlarda paralar sonuç getirmedi. ABD de biliyorsunuz adalet mekanizması değişik isliyor. Simdi secimi Biden kazandı, önünde hukuki davası olan Oligarch’larin önlerinde Trump’dan af alabilmek için az zamanları kaldı. İste simdi bu çalışmalar başlayacak. Halkbank davası dosyası ise SDNY mahkemesinin görev alanında ve bekletiliyor. Bu dosyada henüz açıklanmayan çok detay olduğu konuşuluyor. SDNY mahkemesinin ABD Adalet bakanlığı ile ast üst ilişkisi yok. ABD Adalet bakanının bu mahkemeye karar verdirme yetkisi yok. Bu konuda da mahkeme ile ilişkili bazı girişimlerin yapıldığı, hatta Halkbank ile gayri resmî kanal üzerinden konuşma yolunun denendiği ama dikkate alınmadığı konuşuluyor. Simdi Biden başkan olmasıyla ve bu dava dosyasının bekletilme döneminin bitmesi ve davaya tüm ciddiyetiyle devam edilmesi bekleniyor. Türkiye su aşamada ne yapmalı diye sorarsanız, derhal ilk mahkeme teklifini getiren kanallar aranıp bu dava dosyasının ele alınması sağlanmalı.  8. Bir başka yoruma göre; ‘ABD seçimlerini küreselciler kazandı yani devletler kaybetti, şirketler kazandı’ yorumuna ne dersiniz?Doğru bir yorum olabilir. Cumhuriyetçiler, ABD seçimlerinde küreselcilere karşı mücadele verildiğine inanıyorlardı. Demokratik partiyi bu küreselcilerin bir uzantısı olarak görmektelerdi. Bu düşünceye göre ABD seçimlerini liberal küreselciler ve liberal sermaye şirketleri kazandı denmekte. Devletler derken devletlerin içinde de devletler çıkmasını ve birlikteliklerin bozulmasını da planlamaktalardı. İlk adım İngiltere’nin AB den ayrılması, sonra AB’nin bölünmesi, sonra ulkelerde kutuplaşmaların oluşması, örnegin İtalya, Fransa, Avusturya da başlayan calışmalar. Gelecekte Almanya’nin katolik ve Protestan olarak ikiye bölünmesi düşüncesi vs gibi konular muhafazakar kesimin konuşmaları arasında yer almaktaydı. Biden’in kazanması ile tüm bu çalısmaların ertelenmesi söz konusu. Biden’in kazanmasıyla birlikte AB şimdiden yeniden bir araya gelip ortak kararlar alma yoluna ağırlık verecektir. Ayrılıkçı partilerin yerine birleştirici partiler on plana çıkacaklardır.  9.İlk kez 70 yaş üstü iki aday ABD Başkanlığı için yarıştı. Biz biliyoruz ki , ABD’de esas adamlar başkan yardımcılarıdır. Kamala Harris için de özel biri olduğu ve çok stratejik olarak seçildiği söyleniyor. Ne dersiniz? Ki, Biden’ın kampanyası boyunca da Harris-Biden kampanyası şeklinde lanse edilmesi dikkatlerden kaçmadı.Kamala Harris çok özel seçilmiş birisi. Etik düzeyi ve eğitim düzeyi çok yüksek. Birleştirici özelliği var. Azınlık psikolojisini bizzat yasadığından dolayı azınlık problemlerine hakim bir kisi. Türkiye’nin kendisiyle ve özellikle ekibiyle çok özel stratejik boyutta, yepyeni bir ekip oluşturarak ilişki geliştirilmesi gerekiyor. Bugüne kadar iki ülke ilişkilerine soyunan kisilerin ortaya somut bir basari getirmediğini bilen Kamala Harris ve ekibinin yine ayni kisileri karsılarında görmek istemediklerini düşünüyorum. Biden’in en kısa surede Kamala Harris’e cok önemli görevleri yükleyip büyük sorumluluklar vereceği konuşuluyor. Aslında Kamala’nin Biden’in çevresindeki iyi eğitimli kesim ile şimdiden ortak akil çerçevesinde calışmalar yaptığı da biliniyor. Her ikisinin de ilk olarak Covid-19 konusunun çözüme ulastırılması için özel bir ekip olusturacaklarını düşünüyorum. Daha sonra da ABD-AB iliskilerinin iyileştirilmesi. Dunya Sağlık Örgütü ve Iklim değisikliği ile ilgili Trump’ın cıktığı uluslararası kurumlara yeniden girilmesi ilk atılacak adamlar arasında.  10.Dünya ve bölge politikalarının Biden ile nasıl değişeceğini ön görüyorsunuz?Biden’in kazanmasıyla birlikte, Dünya ve bölge politikalarında değisiklikler bekleniyor. Öncelikle Rusya ile olan ilişkilerin değişmesi bekleniyor. Avrupa’daki mülteci karsıtlığı ve bunu destekleyen milliyetçi ayırımcı siyasi partileri zor günler bekliyor. Örneğin İtalya’da Trump 2020 şapkasıyla dolasan Salvini gibi siyasi liderlerden söz ediyorum. Daha barış yanlısı, dinlere saygılı Avrupa normlarına uygun iktidarların desteklenmesi bekleniyor.İngiltere’de Brexit surecine bundan sonra ABD desteğinin olacağını sanmıyorum  Tam tersi ABD-AB ilişkileri daha ciddi geliştirilmeye çalışılacak.  Suriye, Libya, Orta Dogu, Afghanistan, Irak konularında değisiklikler bekleniyor. Filistin konusunda iki devletli cözüm önerisi yeniden gündeme gelecektir. Trump’ın çıktığı uluslararası kurumlara yeniden girip ABD nin eski aktif röülünü alması bekleniyor.  Iran ile iliskilerde daha yumuşak adımların atılacagini bekliyorum. Israil ile olacak iliksiler çok önemli. Netanyahu ile Biden iliskilerini yakından takip etmemiz gerekecek. Israil’deki Liberal devlet aklinin siyasete daha aktif katılması bekleniyor. Bu konuda Netanyahu hem hakkındaki hukuki davaları atlatmak için, hem de siyasi hayatini sürdürebilmek için mutlak kez bir orta yol bulmaya çalısacaktır.  11. Son olarak Türkiye-ABD ilişkileri bundan sonra nasıl olmalı? Nasıl gelişir ve değişir?Biden’in secilmesiyle, öncelikleTrumpdoneminde ikili iliskilerde arada olan kisilerin hem Turkiye hem de ABD tarafının tümüyle değiştirilmesi gerekiyor. ABD devlet akli calışmalarına girebilen kisiler Türkiye tarafında bugün itibariyle yok. Turkiye, ABD icin cok önemli müttefik. Türk Silahlı Kuvvetleri NATO üyesi ve NATO’nun ikinci büyük ordusu. Amerika  acısından Türk Silahlı Kuvvetlerinin önemi büyük. Bu hiç bir iktidar zamanında değişmez. İiskilerin her zaman daha iyiye gitmesi icin her iki tarafta elinden geleni yapacaktır. Turkiye ve ABD’nin siyasetlerindeki farkliliklari biliniyor. iste bu farklılıkların giderilmesi konularında çalışmalar için şimdiden düşünülmeye başlanması gerekiyor. Ancak bu konuda kaynakların çok dikkatli değerlendirilmesi calısmalara da sesizce hemen başlanması gerekmektedir.   Dıs politika alanında atılacak adımların daha koordineli olacağını düşünüyorum.   12. Suriye politikası ve pkk ya bakış açısında değişiklik olabilir mi?Öncelikle sunu söylemek gerekiyor, PKK ABD devletinde terörist listesinde yer alıyor. PKK’ya bakış açısı değişmez. Biden,  Suriye’den ABD ordusunun çekilmesiyle yaratılan boşluğun Esad ve Rusya tarafından doldurulmuş olmasından memnun değil. Bu konunun mutlaka ilk resmî görüşmelerde ele alınacağını düşünüyorum. Kuzey Irak Kürtleriyle olan ilişkiler hatırlarsanız Obama-Biden döneminde yeniden kurulmuştu. Türkiye için ekonomik açıdan son derece kazançlı bir iliskiydi. Trump zamanında soğuyan bu iliskilerin yeniden canlanıp ekonomik açıdan Türk firmalarının onunu acacağını düşünüyorum. Suriye’nin kuzey bölgesinin yeniden inşası konusunda Biden ile birlikte Türkiye’nin yepyeni programlar yapacağına inanıyorum. Biden, Obama döneminde baksan yardımıcısıyken Suriye ve Irak politikalarında aktif rol oynadığından dolayı, başkan olduktan sonra aynen bu calısmalarına devam edecektir  ve Türkiye ile Suriye ve Iraklı Kürtler  arasında başta ekonomik iliskilerin geliştirilmesi ve silahlı çatısmaların olmamasına yönelik çalısmalara öncelik verecektir. Eylül 2016 yılında Türkiye ile birlikte hazırlanan Kürtler ile iliskiler konusundaki planın yeniden gündeme geleceğini düşünüyorum.  Kaynak: ABD Seçimleri Yeni Dönemi Nasıl Şekillendirecek? N Gazete Sordu Kaan Soyak Cevapladı

Visits: 802

The EU’s “New Pact on Migration and Asylum” is missing a true foundation

On September 23, the European Commission launched the “New Pact on Migration and Asylum,” proposing to overhaul the European Union’s long ailing policies in this area. European Union Vice President Margaritis Schinas likened the pact to a building with three floors, comprised of: an external dimension (“centered around strengthened partnerships with countries of origin and transit”), “robust management” of external borders, and “firm but fair internal rules.” The commission proposal must still make its way through the legislative process in the European Parliament and European Council.
The problem is: The pact needs a foundational basement, in the form of recognizing that an overwhelming majority of the world’s refugees are hosted in developing countries. Without a basement, the whole edifice is undermined. The EU must incorporate policy ideas from the Global Compact on Refugees (GCR) to rectify this.

THE NEW PACT’S THREE FLOORS
The pact’s external dimension — which calls for strengthening partnerships with countries of origin and transit in the EU’s immediate neighborhood and beyond — is its ground floor. The second floor relates to policies to fortify and improve the management of the EU’s external borders. The third floor proposes rules to resolve the long-standing challenge within the EU to achieve a more balanced distribution of responsibilities and promote solidarity among EU members in dealing with asylum seekers and refugees.

At all three levels, the pact has faced intense push-back. With respect to the third floor, the commission has been criticized for catering to the priorities of the more conservative and anti-immigrant member states such as Hungary, Poland, and Slovakia. The pact allows members to opt out from participating in the relocation of asylum seekers and refugees within the EU by offering them the possibility to instead provide administrative and financial support to other member states. Serious doubts have been expressed about the viability of this scheme.

On the second floor, the big concern is that — once again — border security has been prioritized over access to asylum. While emphasizing the principle of “non-refoulement” as enshrined in international refugee law, the pact at the same time introduces measures that are clearly meant to complicate the possibility that individuals fleeing persecution and conflicts can seek or obtain protection in the EU. A former director of the Center for Refugees Studies of Oxford University sees these measures as aiming “to harden and formalize the ‘Fortress Europe.’ Migrants and refugees were to be kept out of Europe at all costs.”

The emphasis on protecting Europe’s borders becomes most evident at the ground floor. Here the pact calls for revamping partnership with third countries and reflects the EU’s long-standing policy of externalizing the cost and responsibility of managing its external borders. Tying policy issues such as development assistance, trade concessions, security, education, agriculture, and visa facilitation for third-country nationals to those countries’ willingness to cooperate on migration management has long been criticized as asymmetrical. The pact takes this relationship to a new coercive level by suggesting the possibility of “apply[ing] restrictive visa measures” to third countries unwilling to be cooperative.

Time will tell whether these problems on each floor will be addressed as the commission proposal makes its way through the legislative process. However, there is a deeper structural problem to the pact, resulting from the missing basement. This is because the pact fails to account for two major global realities confronting the EU.

THE MISSING BASEMENT
The first problem is that the pact is so inward-oriented that it fails to recognize the policy implications of the dire state of forced migration globally. The number of forcibly displaced persons has increased dramatically, reaching almost 80 million. According to the U.N. Higher Commissioner for Refugees (UNHCR), the number of refugees alone has gone up from roughly 15 million a decade ago to 26 million today. And 77% of the refugees find themselves in a protracted situation — defined as having remained displaced without a durable solution (such as voluntary return to their home countries following the resolution of conflicts, resettlement, or local integration) for more than five years. Because of persistent conflicts, only 3.9 million refugees were able to return to their homes between 2010 and 2019, compared to roughly 10 million between 2000 and 2010 and 15.3 million in the 1990s.

The Consequences of Chaos

By Elizabeth G. Ferris and Kemal Kirişci 2016
Secondly, the pact makes little allowance for how the COVID-19 pandemic is going to impact EU’s migration and asylum policies. The pandemic has profoundly affected the capacity of host countries to manage the presence of refugees and ensure their protection. Already fragile health infrastructures are stretched in helping local populations, let alone refugees. The pandemic has also eroded income from trade, tourism, and crucial revenue from remittances. The pact should recognize the dire forced migration picture, the impact of COVID-19, and the associated expected rise in poverty. The Economist and the U.N. have noted that the pandemic risks undoing the gains made against poverty in the past two decades. Most affected will be developing countries, according to the World Bank, where more than 85% of these refugees are hosted.

This picture is likely to erode the capacity of these countries to cope with the presence of refugees and manage public resentment as competition for scarce resources between refugees and locals intensifies. Under these circumstances it would not be unrealistic to expect pressures for secondary movements towards the EU to build up, reminiscent of the ones that occurred during 2015 and 2016. The EU has an interest in recognizing the reality presented by the basement floor, and should supplement policies on the first floor and above accordingly.

IMPROVING THE PACT WITH HELP FROM THE GCR
The pact hardly makes any reference to the GCR, as a former UNHCR official points out, but it could be an inspiring source of policy ideas. The idea of the GCR emerged from the September 2016 U.N. summit in New York that was held to address the challenges resulting from the European migration crisis. Adopted in December 2018, the GCR recognizes that the traditional refugee protection system based on the 1951 Geneva Convention is under duress, if not broken. Against this reality, it calls on the international community to work together — in the spirit of burden- and responsibility-sharing — to improve the self-reliance of refugees and the resilience of their host communities, as well as help hosts transform refugees from being a humanitarian burden to a development and economic opportunity. All EU member countries, apart from Hungary, have endorsed the GCR.

Though the pact fails to acknowledge the GCR, Vice President Schinas promises to seek “global solutions and responsibility-sharing” with international partners on migration, as well as proposes to establish a “Union Resettlement and Humanitarian Admission Framework Regulation [that] would provide a stable EU framework for the EU contribution to global resettlement efforts.” These reflect at least the spirit of the GCR. However, the EU needs to go beyond this, and heed to the GCR’s call to “promote economic opportunities, decent work, job creation and entrepreneurship programs for host community members and refugees” in refugee hosting countries. Only than can the EU enjoy a solid basement floor for the rest of the pact.

ARRIVING AT A WIN-WIN-WIN OUTCOME ON THE FIRST FLOOR
The GCR offers a rich array of innovative policy suggestions that the EU can take into consideration when negotiating partnerships with countries hosting large numbers of refugees. One such policy idea calls for a more active involvement of the private sector in supporting self-reliance of refugees through decent and sustainable employment. In its partnership agreements, the EU could include terms incentivizing companies to offer such opportunities for refugees. This could be enabled by extending preferential trade arrangements for countries hosting large numbers of refugees, which is something the GCR mentions. Such partnerships with the EU could be conditioned to refugees being offered sustainable employment opportunities.

The advantage of all this is that the resulting economic growth would also benefit host communities, support social cohesion, and help empower already fragile economies coming out of a COVID-19-induced economic recession. It would also give the partnerships that the EU is advocating for at the ground floor of the pact a much more solid foundation, based on a cooperative spirit rather than the current formulation. In this way, the New Pact would help create a win-win-win outcome benefiting refugees, host countries, and the EU.

This article is received from www.brookings.edu

This article is written by Kemal Kirişçi, M.Murat Erdoğan and Nihal Eminoğlu

Visits: 102

AN INTERVIEW WITH KAAN SOYAK ON US PRESIDENTIAL ELECTIONS

Kaan Soyak is the international advisor of Foreign Policy Institute and his recent interview regarding the elections in US is as follows; The interview is in Turkish and published on ngazete.com.

ABD Seçimleri Yeni Dönemi Nasıl Şekillendirecek? N Gazete Sordu Kaan Soyak Cevapladı

1997’den bu yana ABD’de çalışmalar yürüten Kaan Soyak, ABD seçimlerinin ardından oluşan tabloyu analiz etti. İşte o röportaj…

A+A-

ABD’LİLER DÜNYANIN SEÇİMİNİ YAPTI

SEÇİMLER, GLOBAL MUHAFAZAKAR SERMAYE İLE GLOBAL LİBERAL SERMAYENİN ABD ÜZERİNDEN BİRBİRİYLE YARISMASIYDI

ABD SEÇİMLERİ YENİ DÖNEMİ NASIL ŞEKİLLENDİRECEK?

N GAZETE SORDU , KAAN SOYAK CEVAPLADI

 

KAAN SOYAK KİMDİR*

 

1997’de dönemin Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in talebiyle Türk-Ermeni ilişkilerinin gelişmesi için çalışmalara başladı. Türkiye ve Ermenistan ile Türkiye ve Ermeni Diasporasındaki çalışmaları yürüttü ve halen de yürütmekte. Bu arada bu çalışmalarda 10 yıl Ahmet Ertegün ile birlikte nerdeyse günlük bazda çalışmalar yaptı.
Birlikte uzlaşamayan ülkelerde halkların birbirleriyle bir araya gelmeleri üzerinde birlikte çalıştılar. 1997-1998 yıllarında Ahmet Ertegün ile ikili toplum ilişkilerinin yumuşatılması  hedeflenen çalışmalarda kültürel, müzik, spor vs alanlarda bir çok çalışma başlatıldı.  Bu çalışmalar raporlar haline getirildi ve  “Kamu Diplomasisi” çalışmalarına  çevrildi ve bu çalışmalar baz alınarak ABD Dış İşleri Bakanlığı’nda 1999 yılında Kamu Diplomasisi bölümü oluşturuldu.

Soyak, daha sonra Ertegün ile birlikte Turk-ABD, Türk-Yunan, Turk-İsrail iliskilerinin yakınlaşması çalışmaları yaptı. Bu arada Ertegün ile birlikte ABD devlet akli ile de yakın çalışmalar içine girdi. ABD’de su anda Demokratlar ile Cumhuriyetciler arasındaki güvenilir “backchannel “  iletişim kanallardan birisi olarak da tanınıyor.

Su sıralarda da Dis Politika Enstitusu başkanına Uluslararasi konularında danismanlik yapıyor.

1. ABD seçimleri bu kez, sadece ABD seçimleri değil. Neden?

ABD seçimleri bu sefer, global muhafazakar sermaye ile global liberal sermayenin ABD üzerinden birbiriyle yarışmasına döndü. Bu yüzden nerdeyse dünya seçimleri haline döndü.

Örnek verirsek, tüm mevcut dinlerin içindeki muhafazakarlar ve muhafazakar sermaye kesimine karşı liberaller ile liberal sermaye kesimi seçim mücadelesine döndü.  Bu kesin ayırım kendini Vatikan’da da gösterdi. Bu konuda elimizde çok detaylı bilgiler var, ama detaya şu anda girmek istemiyorum.

Dünyada liberal devlet aklini temsil eden kurumların ve buna bağlı devlet adamlarının Global etik yapının bozulmaya başlamasıyla birlikte itibarlarını kaybetmeye başlaması Trump’ın 2016 yılında seçilmesini de kolaylaştırdı. 2016 ABD seçim döneminde global etik yapının bozulmasının  sosyal medyada yer almaya başlaması, bu sosyal medyadan en çok etkilenen “eğitimsiz beyaz oyların” vatansever duygularını harekete geçirilmesi ile birlikte en uygun aday olan Trump ile bir zafere döndü.

Bugün itibariyle bu kesim bir tabana oturdu ve bundan sonra da bu tabanın sesini duymaya devam edeceğiz.

Peki bu mucadele bitecek mi? Tabi ki hayır. Önümüzdeki yıllarda bu mücadele çeşitli değişik platformlarda sürerek devam edecek ve yine ABD bu mücadelenin görünen sahası olarak kalacak. Diğer bir deyimle, bundan sonra ABD seçimleri adi altında dünya seçimlerine tanık olacağımızı düşünüyorum. .

2. ABD’de genel tahammüle göre başkanlar genelde iki dönemi tamamlarlar. Bu kez Trump’ta bu olmadı. Üstelik de Trump’ın güçlü iddiasına rağmen. Sizce sebepleri ne?

Cok doğru, ABD’de genelde başkanlara ikinci donem verilir, halk bunu başkana verilmiş bir hak olarak görür.  Ancak bu sefer Trumpyönetim sekliyle yalnızca ABD içinde değil ama dış dünyada da çok tepki gördü.  Birçok eğitimli Cumhuriyetcinin de tepkisini aldı. . Yanından eğitimli Cumhuriyetciler ayrıldıkca, yerini vatansever sloganlarla yüklü eğitimsiz kitleler aldı, Trump’inTanri tarafından seçildiğine inanan hristiyan kitleler,  yanlarına şu ana kadar hiç oy kullanmamış ABD’nin en cahil diyebileceğimiz kesimlerini de sosyal medya ile yanlarına aldılar, ve sonuçta tek adamlığa oynadı.  Birçok eğitimli Cumhuriyetci parti ağır topuTrump’a mesafe koydular. Trumpda bunlara karşı tavıralmayi tercih etti. En büyük dersi de Arizona seçimlerinde adeta Arizona ile bütünleşmiş efsane isim John McCain gibi bir kişiye karşı aldığı tavır ile buradaki oyların bile Biden’a gitmesine neden oldu. Yanında hiç bir danışmanı veya deneyimli siyasetçiyi bırakmadı, kalanları dinlemedi.  Ama unutmayalım ki, Trump çirkin oyunların ustası. Secim sonuçları her ne kadar açıklanmış olsa da,  her ne kadar damadı Kushner’de yenilgiyi kabul etmeliyiz dese de, tavsiyem, yine de bir açık kapı bırakmak olacaktır. Bu seçimi aslında Biden ve Demokratlar kazanmadi, Cumhuriyetçiler de kaybetmedi ama Trump hataları yüzünden kaybetti demek daha doğru olur.

Aslında ben bu yılın başında Trump’in tüm bu dezavantajlarına rağmen 2020 seçimlerini kolayca alacağını düşünüyordum, ne zamana kadar? Covid-19 başlayana kadar. Işte bu Pandemic olmasaydı, birçok kişinin görüşü ikinci 4 yıllık dönemi nerdeyse garantiydi. Ancak Pandemi beklenmedik bir zamanda ortaya çıktı ve beklemediği bir şekilde ABD toplumuna büyük zarar verdi. Hazırlıksız yakalandı diyebiliriz. Halkın önemli bir bölümü ABD’nin itibarını düşürecek şekilde başarısız bir pandemi  yönetimi sergilendiği görüşünde. Birçok kişiye göre de son günlerde kendi bilim ekibini seçildikten sonra kovacağını miting’lerde açıklaması da yenilgisinin önemli nedenlerinden birisi.

3. Türkiye seçim sonuçlarında Trump’ın kazanmasına kilitlenmişti. Herkes Trump’ın kazanması Türkiye için çok önemli diyordu. Biden’ın kazanmasını kıyamet senaryosu sayıyorlardı. Ve Biden kazandı. Kıyamet geldi mi?

Trump tabi ki Türkiye için çok önemliydi. Somut bir katkısı oldu mu bunu bilemiyorum ama Türkiye’nin aleyhine olabilecek birçok sureci yavaslattığını veya geciktirdiğini biliyorum. Türkiye, Trump ile  Ağustos 2016 da cok değerli bir başdanısman aracılığıyla ilk iliskisini kuran ülkelerin başında yer aldı.

Simdi Biden kazandı, kıyamet geldi mi? Tabi ki kıyamet gelmedi..

Türkiye’deki TV açık oturumlarında böyle söylemlerin her kesim tarafından dillendirildiğini  duymaktayım. Gerçeği yansıtmadığı için pek önem verilmemesi gerektiğine inanıyorum.  Tam tersi olumlu düşünmek gerekiyor. Eğer yeni durumu akilli değerlendirebilirsek bu bir fırsata dönüşebilir aslında. ABD tek bir liderin kararıyla yönetilen bir ülke değil. Öncelikle bunu bilmemiz gerekiyor. Kurumların önemi var. Trump’ın Türkiye için en fazla yapabildiği,  ABD devlet aklinin karara vardığı ve uygulanması beklenen Türkiye aleyhine olabilecek kararların geciktirilmesiydi. Bu da önemli ancak, yeterli değil. Türkiye olarak sorunlarımızın çözümünde ABD devlet aklıyla çalışmalar başlatmalıyız. Geçici ve geciktirici çözüm donemi bitti.

 

4.Türkiye-ABD ilişkilerinde son durum nedir? Biden ile nasıl bir gelişme olur?

Türkiye ile ABD arasında bir çok konuda görüş ayrılıkları mevcut. Bu görüş ayrılıklarının Biden’in baskanliği döneminde devlet kurumları arasında gerekli derinlikte hukuka dayalı çözüm odaklı ortak toplantılar ile masaya yatırılması gerekiyor. Bunlar yapılırken de seçilecek bir “backchannel” üzerinden tüm bu konularda asil kararların önceden birlikte oluşturulması gerekiyor. Biden bu şekilde çalışma düşüncesine sahip. Biden, Obama döneminde birçok kritik konuda çalışmalarını arka planda non-paper yöntemiyle yaptı.

Biden ayrıca devlet akli ve kurumlarına önem veren bir kişi. Şimdiden güçlü bir ekip ile kurumların bozulan itibarlarının tamirine başlayacağını yakın çevresine söyledi. Dünya liderlerinin kendisiyle telefon ile veya yüz yüze görüşmelerinden  çok devletler arası kurumlar aracılığıyla çalışma ekipleri oluşturalım sorunları karsılıklı uzlaşarak çözüme ulaştırmaya calısalım diye düşünüyor.

5.Erdoğan ve Trump dostluğunu bilmeyen yok. Uzun zamandır da Türkiye- ABD ilişkilerinin yerini iki başkanın ilişkileri almıştı.  Biden-Erdoğan ilişkileri nasıl gelişir?

Iki lider arasındaki bu dostluk tabi ki son derece önemliydi. Ancak ABD’nin yönetim seklinde başkanın yetkileri cok kısıtlı. Dolayısıyla ABD başkanlarıyla kurulan dostluklar çok somut sonuçlar doğurmaz, eğer iliskiler kurumlar arasında iyiyse, ABD başkanıyla dostluk bunun üzerine çok daha verimli hale gelir.

Simdi Biden seçildi. Biden ile Erdoğan arasındaki iliskinin ayni şekilde son derece dostane süreceğini düşünüyorum. Biden hem Türkiye’yi hem de Erdoğan’ı yakınen tanıyan ve Erdoğan’ınyapısını çok iyi bilen bir kişi. Eminim iki ülke arasındaki farklılıkların düzelmesi için liderler arasındaki özel görüşmelere ek olarak paralelde kurumlar ve güvendikleri kanallar üzerinden de calışmalar başlatılmasını teşvik edecektir. Trump ile Biden arasında çalışma sekli acısından büyük bir fark var. Trump kendisinden bir şey talep edildiğinde ABD devletinin isleme tarzını dikkate almadan hallederim, bakalım deyip erteleyen bir kisiliğe sahip. Biden ise ABD kanunlarını çok iyi bildiği ve Baskanın tek başına halledemiyeceği konuları cok iyi bildiği icin sorunların gerekli devlet kurumları üzerinden görüşmeler üzerinden çözüme ulastırılmasını tercih edecektir.

Türkiye’nin bu aşamada Trump zamanında ABD’de calıstığı ekipten daha farklı ABD devlet akli yapısını iyi bilen bir ekip ile yoluna devam etmesi daha iyi olur kanısındayım.

 

6-Biden kazandığına göre, özellikle Rusya-ABD ve Türkiye-ABD ilişkileri nasıl bir değişim ve gelişim gösterir?

Biden’in kazanmasıyla birlikte, ABD’nin Rusya politikasında değisiklikler bekleniyor. Obama-Biden yönetimi hatırlarsınız hiç bir zaman Rusya’nin Kırım’ın bir bölümünü ele geçirmesini kabul etmemişti ve bu konuda Ukrayna’nin yanında yer almıslardı ve birçok Rus kurum ve işadamına  yaptırımlar gelmişti. Bu siyasetin artarak devam edeceği bekleniyor.

İkinci konu, 2016’da Rusya’nın ABD seçimlerine karışmasıyla ilgili iddialar ile ve olduğu söylenen belgeler ile bekletilen dosyanın çok detaylı açılacağını ve Trump-Rusya bağlantılarının olup olmadığı konularının yeniden ele alınacağını düşünmekteyim.

Putin’in ise yaptırımlar altında gittikçe kötüye giden Rus ekonomisiyle nasıl başedeceği ve böylesine bir mücadele ye ne kadar dayanacağı soru işareti. Yakın cevresinde yaptırım altındaki isadamlarının yaptırımlarını Trump ile olan dostluğuna dayanarak çözüme ulastiracağina inanması ama sonunda cözülememesi ile ilgili eleştiriler almakta.

Su anda trilyon dolar üzerinde para yaptırımlar altındaki oligarch’larin üzerinde ve dondurulmuş durumda, uluslararası ticarette kullanılamıyor. Bu konuda Putin’in üzerindeki baskı gittikçe artacak ve Putin’i zor günlerin beklediği düşünülüyor.

Türk-ABD iliskilerinde ise aradaki ana sorunların masaya yatırılması bekleniyor. Sorunların ele alınıp çözülmesine dayalı yeni bir 4 yılın baslayacağı düşünülüyor. Türkiye’nin yepyeni bir ekip ile Beyaz Saray hamlesine başlamasını tavsiye ederim.

 

7. Trump’ın Rus oligarklarla olan yakın ticari ilişkileri, Türkiye’nin Halkbank davasını nasıl günler bekliyor?

Trump’in Rus oligarchlariyla ilgili dosyası  çok geniş detayına burada girmek çok zor. Ancak kısaca sunu söylemekte yerinde olur ki, Rusya’da en tepede her birinde 70-100 milyar dolar olan 10 civarında büyük Oligarch, ve  30-40 civarında 20-30 milyar dolarlık küçük oligarchlarin olduğu söyleniyor. Bir coğunda hem Guney Kıbrıs hem de İsrail pasaportu da olan bu Oligarchlarin coğunluğu yaptırım altında ve Rusya, Ukrayna veya Orta Asya ülkelerinin dısına cikmalari bile sakıncalı, adeta paralarıyla ülkelerinde hapis hayatı yasamaktalar. Bu oligarch’lar, Trump’in yakın çevresine büyük paralar ödeyerek hukuki davalarından kurtulacaklarına inandılar. Aynen Rusya gibi zannederek, Trump’in bir telefonu ile Adalet bakanı üzerinden mahkemelere baskı yaparak hukuki davaların yok edileceği sözleri kendilerine verildi. Tabi hiç biri gerçekleşmedi. Yalnızca bolca para Amerikalı avukatlara ödediler. Bu oligarch’lara ABD devlet akli yapısını bilenler aman avukatlara para ödemeyin, bu paralarınız boşa gider, çözümler baksa şekilde olmalı  diyenlere de Oligarch’larinanmadılar . . Sonuçta büyük miktarlarda paralar sonuç getirmedi. ABD de biliyorsunuz adalet mekanizması değişik isliyor. Simdi secimi Biden kazandı, önünde hukuki davası olan Oligarch’larin önlerinde Trump’dan af alabilmek için az zamanları kaldı. İste simdi bu çalışmalar başlayacak.

Halkbank davası dosyası ise SDNY mahkemesinin görev alanında ve bekletiliyor. Bu dosyada henüz açıklanmayan çok detay olduğu konuşuluyor. SDNY mahkemesinin ABD Adalet bakanlığı ile ast üst ilişkisi yok. ABD Adalet bakanının bu mahkemeye karar verdirme yetkisi yok.

Bu konuda da mahkeme ile ilişkili bazı girişimlerin yapıldığı, hatta Halkbank ile gayri resmî kanal üzerinden konuşma yolunun denendiği ama dikkate alınmadığı konuşuluyor. Simdi Biden başkan olmasıyla ve bu dava dosyasının bekletilme döneminin bitmesi ve davaya tüm ciddiyetiyle devam edilmesi bekleniyor. Türkiye su aşamada ne yapmalı diye sorarsanız, derhal ilk mahkeme teklifini getiren kanallar aranıp bu dava dosyasının ele alınması sağlanmalı.

8. Bir başka yoruma göre; ‘ABD seçimlerini küreselciler kazandı yani devletler kaybetti, şirketler kazandı’ yorumuna ne dersiniz?

Doğru bir yorum olabilir. Cumhuriyetçiler, ABD seçimlerinde küreselcilere karşı mücadele verildiğine inanıyorlardı. Demokratik partiyi bu küreselcilerin bir uzantısı olarak görmektelerdi. Bu düşünceye göre ABD seçimlerini liberal küreselciler ve liberal sermaye şirketleri kazandı denmekte. Devletler derken devletlerin içinde de devletler çıkmasını ve birlikteliklerin bozulmasını da planlamaktalardı. İlk adım İngiltere’nin AB den ayrılması, sonra AB’nin bölünmesi, sonra ulkelerde kutuplaşmaların oluşması, örnegin İtalya, Fransa, Avusturya da başlayan calışmalar. Gelecekte Almanya’nin katolik ve Protestan olarak ikiye bölünmesi düşüncesi vs gibi konular muhafazakar kesimin konuşmaları arasında yer almaktaydı. Biden’in kazanması ile tüm bu çalısmaların ertelenmesi söz konusu. Biden’in kazanmasıyla birlikte AB şimdiden yeniden bir araya gelip ortak kararlar alma yoluna ağırlık verecektir. Ayrılıkçı partilerin yerine birleştirici partiler on plana çıkacaklardır.

 

9.İlk kez 70 yaş üstü iki aday ABD Başkanlığı için yarıştı. Biz biliyoruz ki , ABD’de esas adamlar başkan yardımcılarıdır. Kamala Harris için de özel biri olduğu ve çok stratejik olarak seçildiği söyleniyor. Ne dersiniz? Ki, Biden’ın kampanyası boyunca da Harris-Biden kampanyası şeklinde lanse edilmesi dikkatlerden kaçmadı.

Kamala Harris çok özel seçilmiş birisi. Etik düzeyi ve eğitim düzeyi çok yüksek. Birleştirici özelliği var. Azınlık psikolojisini bizzat yasadığından dolayı azınlık problemlerine hakim bir kisi. Türkiye’nin kendisiyle ve özellikle ekibiyle çok özel stratejik boyutta, yepyeni bir ekip oluşturarak ilişki geliştirilmesi gerekiyor. Bugüne kadar iki ülke ilişkilerine soyunan kisilerin ortaya somut bir basari getirmediğini bilen Kamala Harris ve ekibinin yine ayni kisileri karsılarında görmek istemediklerini düşünüyorum. Biden’in en kısa surede Kamala Harris’e cok önemli görevleri yükleyip büyük sorumluluklar vereceği konuşuluyor. Aslında Kamala’nin Biden’in çevresindeki iyi eğitimli kesim ile şimdiden ortak akil çerçevesinde calışmalar yaptığı da biliniyor. Her ikisinin de ilk olarak Covid-19 konusunun çözüme ulastırılması için özel bir ekip olusturacaklarını düşünüyorum. Daha sonra da ABD-AB iliskilerinin iyileştirilmesi. Dunya Sağlık Örgütü ve Iklim değisikliği ile ilgili Trump’ın cıktığı uluslararası kurumlara yeniden girilmesi ilk atılacak adamlar arasında.

 

10.Dünya ve bölge politikalarının Biden ile nasıl değişeceğini ön görüyorsunuz?

Biden’in kazanmasıyla birlikte, Dünya ve bölge politikalarında değisiklikler bekleniyor. Öncelikle Rusya ile olan ilişkilerin değişmesi bekleniyor. Avrupa’daki mülteci karsıtlığı ve bunu destekleyen milliyetçi ayırımcı siyasi partileri zor günler bekliyor. Örneğin İtalya’da Trump 2020 şapkasıyla dolasan Salvini gibi siyasi liderlerden söz ediyorum. Daha barış yanlısı, dinlere saygılı Avrupa normlarına uygun iktidarların desteklenmesi bekleniyor.

İngiltere’de Brexit surecine bundan sonra ABD desteğinin olacağını sanmıyorum  Tam tersi ABD-AB ilişkileri daha ciddi geliştirilmeye çalışılacak.  Suriye, Libya, Orta Dogu, Afghanistan, Irak konularında değisiklikler bekleniyor. Filistin konusunda iki devletli cözüm önerisi yeniden gündeme gelecektir. Trump’ın çıktığı uluslararası kurumlara yeniden girip ABD nin eski aktif röülünü alması bekleniyor.

Iran ile iliskilerde daha yumuşak adımların atılacagini bekliyorum.

Israil ile olacak iliksiler çok önemli. Netanyahu ile Biden iliskilerini yakından takip etmemiz gerekecek. Israil’deki Liberal devlet aklinin siyasete daha aktif katılması bekleniyor. Bu konuda Netanyahu hem hakkındaki hukuki davaları atlatmak için, hem de siyasi hayatini sürdürebilmek için mutlak kez bir orta yol bulmaya çalısacaktır.

 

11. Son olarak Türkiye-ABD ilişkileri bundan sonra nasıl olmalı? Nasıl gelişir ve değişir?

Biden’in secilmesiyle, öncelikleTrumpdoneminde ikili iliskilerde arada olan kisilerin hem Turkiye hem de ABD tarafının tümüyle değiştirilmesi gerekiyor. ABD devlet akli calışmalarına girebilen kisiler Türkiye tarafında bugün itibariyle yok.

Turkiye, ABD icin cok önemli müttefik. Türk Silahlı Kuvvetleri NATO üyesi ve NATO’nun ikinci büyük ordusu. Amerika  acısından Türk Silahlı Kuvvetlerinin önemi büyük. Bu hiç bir iktidar zamanında değişmez. İiskilerin her zaman daha iyiye gitmesi icin her iki tarafta elinden geleni yapacaktır. Turkiye ve ABD’nin siyasetlerindeki farkliliklari biliniyor. iste bu farklılıkların giderilmesi konularında çalışmalar için şimdiden düşünülmeye başlanması gerekiyor. Ancak bu konuda kaynakların çok dikkatli değerlendirilmesi calısmalara da sesizce hemen başlanması gerekmektedir.   Dıs politika alanında atılacak adımların daha koordineli olacağını düşünüyorum.

 

12. Suriye politikası ve pkk ya bakış açısında değişiklik olabilir mi?

Öncelikle sunu söylemek gerekiyor, PKK ABD devletinde terörist listesinde yer alıyor. PKK’ya bakış açısı değişmez.

Biden,  Suriye’den ABD ordusunun çekilmesiyle yaratılan boşluğun Esad ve Rusya tarafından doldurulmuş olmasından memnun değil. Bu konunun mutlaka ilk resmî görüşmelerde ele alınacağını düşünüyorum. Kuzey Irak Kürtleriyle olan ilişkiler hatırlarsanız Obama-Biden döneminde yeniden kurulmuştu. Türkiye için ekonomik açıdan son derece kazançlı bir iliskiydi. Trump zamanında soğuyan bu iliskilerin yeniden canlanıp ekonomik açıdan Türk firmalarının onunu acacağını düşünüyorum. Suriye’nin kuzey bölgesinin yeniden inşası konusunda Biden ile birlikte Türkiye’nin yepyeni programlar yapacağına inanıyorum.

 

Biden, Obama döneminde baksan yardımıcısıyken Suriye ve Irak politikalarında aktif rol oynadığından dolayı, başkan olduktan sonra aynen bu calısmalarına devam edecektir  ve Türkiye ile Suriye ve Iraklı Kürtler  arasında başta ekonomik iliskilerin geliştirilmesi ve silahlı çatısmaların olmamasına yönelik çalısmalara öncelik verecektir. Eylül 2016 yılında Türkiye ile birlikte hazırlanan Kürtler ile iliskiler konusundaki planın yeniden gündeme geleceğini düşünüyorum.

Kaynak: ABD Seçimleri Yeni Dönemi Nasıl Şekillendirecek? N Gazete Sordu Kaan Soyak Cevapladı

Visits: 133

Nagorno Karabakh conflict and EU-Turkey relations: Options ahead

Azerbaijani President Ilham Aliyev’s demands to include Turkey in the Nagorno-Karabakh solution process should be taken seriously by the EU, so as to provide a fresh start to cooperation with Turkey.

The Nagorno-Karabakh conflict, which was ignited by Armenia’s adventurist territorial claims against the sovereignty of Azerbaijan, began in the late-1980s. It comes as no surprise that Nikol Pashinyan, the prime minister of Armenia, remains firm in his rights-refusing attitude against the Azerbaijani people. Turkey, as one of the most stable countries in the region, invariably stands by the Republic of Azerbaijan and the dignified citizens of Azerbaijan. Turkey’s resolution to relieve the outstanding problems emanating from the illegal Armenian occupation in 1993 remains unabated. Although Turkey’s status as a reliable interlocutor and strategic partner for the Southern Caucasus countries has already been emphasized in many media outlets, Turkey’s role in the Nagorno-Karabakh conflict as a European Union (EU) candidate country as well as the influence of the Turkish stance in this conflict on EU-Turkey relations are yet to be addressed.

Legal insights into the Nagorno-Karabakh conflict

As noted, the Nagorno-Karabakh conflict has been on the agenda of the regional countries, as well as the Organization for Security and Cooperation in Europe (OSCE) Minsk Group, since the 1980s. First and foremost, the main legal instrument that must be considered is the constitution of the Union of Soviet Socialist Republics (USSR). Article 78 of the Constitution clearly stipulates a mutual agreement between Soviet republics for altering the borders between them. The Ministry of Foreign Affairs of Azerbaijan notes that this provision was also incorporated into the constitutions of the then Soviet Republics of Azerbaijan and Armenia. The judgment of the Supreme Council of the USSR (1988) is also highlighted by the Ministry.

Following its blatant violations of the Constitution of the USSR, Armenia attempted to legalize the secession of Nagorno-Karabakh and illegally declared the so-called “Republic of Nagorno-Karabakh” in the territories of Azerbaijan. This action is undoubtedly illegal and illegitimate because, once again, it is a clear violation of the Constitution of the USSR. Regarding the existing public international law framework, it should be noted that the legal and political notion of “territorial integrity” overweighs the right to self-determination, and self-determination (right of secession) does not constitute a rule of customary international law, which is one of the primary sources of international law. Indeed, a possible declaration of independence in the occupied Nagorno-Karabakh region was not based upon a natural right and peremptory norm stemming from international law, yet it could have been possible had a referendum been held under transparent conditions in accordance with the aforementioned constitutions.

Ever since the dissolution of the USSR, the just cause of the Azerbaijani people has been orchestrated through an astute diplomacy, thanks to the United Nations Security Council (UNSC) Resolutions 822, 853, 874, and 884. What these resolutions affirm is the territorial integrity of Azerbaijan and the groundlessness of the Armenian secessionist claims. Assoc. Prof. Cavid Abdullahzade, a scholar of international law at Ankara University, defines Armenia’s violation of international law and international humanitarian law as a “continuous crime”, which is a notion used to define crimes consisting of continuous series of acts and offenses. [1] Since the late-1980s, Armenia has been attempting to legalize its occupation in Nagorno-Karabakh. Bearing in mind the recent armed attacks on civilian targets in the Azerbaijani city of Ganja and in the Nakhchivan Autonomous Republic, which constitute crimes against humanity, we can safely assert that the Armenian officials have once again demonstrated that they will never shy away from committing continuous crimes against humanity.

Turkey: A Brother of Azerbaijan and an EU-candidate country

Since the collapse of the Soviet Union, Turkey has been aiming to strengthen the independence and sovereignty of the countries in the Southern Caucasus, namely Azerbaijan, Georgia and Armenia. It would not be wrong to say that Turkey’s deep-rooted historical and cultural ties with the region enhances the spirit of regional cooperation. As the first country to recognize the independence of Azerbaijan in 1991 and a member of the OSCE Minsk Group, Turkey stands by the righteous party, Azerbaijan, whose rightfulness has been repeatedly affirmed by the UNSC Resolutions. Undoubtedly, the unwavering solidarity and brotherly relations between Turkey and Azerbaijan sheds light on the settlement of the dispute through peaceful means.

Interestingly, setting aside its decades-old political and legal confrontations with Armenia, Turkey was also one of the first countries to recognize the independence of Armenia in 1991. Although this diplomatic gesture is generally attributed to Turkey’s perpetual pursuit of peaceful settlements in the Southern Caucasus, Turkey’s foreign policy preferences prioritizing Armenia’s integration with regional and Euro-Atlantic organizations, such as the EU, prevails in this respect. Turkey’s invitation for Armenia to join the Black Sea Economic Cooperation (BSEC) as a founding member is an example of a constructive effort crystallizing Turkey’s European and Western integration agenda from a different point of view. Furthermore, with a view to normalizing its bilateral relations with Armenia, Turkey drew particular attention to the Zurich Protocols signed between the two parties in 2009. Yet, it ought to be stressed that Armenia, unfortunately, spurned the bona fide endeavors to normalize relations, by suspending the ratification process of the protocols.

Notwithstanding Armenia’s irrational foreign policy choices, the EU must consider Turkey’s strong commitment to support the European and Western integration processes of the countries in the Southern Caucasus, including Armenia. If embraced, this well-established perception would possibly actualize the “win-win strategy” offered by Turkey, in order to maintain European peace and stability. The Union’s Common Security and Defense Policy may constitute the backbone of this strategy.

Options ahead

The EU’s Common Security and Defense Policy (CSDP) was established to ensure Europe’s security through initiating several missions. Briefly, the CSDP is based on a trilateral problem-solving mechanism: crisis prevention, crisis management and rehabilitation. Although currently the Nagorno-Karabakh conflict is not on the agenda of the CSDP of the EU, the fragile security environment in the region continues to threaten the European security and the Union may launch necessary initiatives to deploy CSDP instruments to Nagorno-Karabakh.

In this respect, the EU’s imminent CSDP mission in Nagorno-Karabakh will not bear its fruits unless Turkey is involved in the said mission. Turkey, as a European NATO ally, continued its support to the CSDP in its prior and ongoing missions in accordance with its accession process and its strategic ends to preserve European security. Recalling Prof. Huseyin Bagci, a scholar of international relations at the Middle East Technical University, and Ugo Gaudino’s statements on the CSDP missions in the Balkans [2], some Western countries would reap benefits from Turkish contributions to the CSDP missions. Regarding the possibility of a CSDP mission in Nagorno-Karabakh, the EU should consider Turkey’s capacity to ensure stability. Paying regard to Turkey’s aim of establishing a common area of prosperity in the region, the Union must involve Turkey in its CSDP missions more. But before this, the Azerbaijani President Ilham Aliyev’s demands to include Turkey in the Nagorno-Karabakh solution process should be taken seriously by the EU, so as to provide a fresh start to cooperation with Turkey.

The opinion is taken from www.aa.com.tr

Writer: Deniz Ünsal

[ The writer is a Master of Laws (LL.M.) in International and Comparative Law candidate at Trinity College Dublin. He is a 2019-2020 European Union (EU) Jean Monnet scholar. He holds a Bachelor of Arts (B.A.) degree in law and minor degree in political science from Bilkent University. His main focus areas are Turkey-EU relations, Eastern Mediterranean and contemporary debates in Turkish foreign policy. He has a special interest in public international law, EU law and Late-Ottoman era legal-political developments. ]

 
[1] Cavid Abdullahzade, ‘Ermenistan-Azerbaycan Dağlık Karabağ İhtilafı: Bölgesel Barış ve Güvenliğe ve Komşuluk İlişkilerine Bir Tehdit’ (2014) Avrasya İncelemeleri Merkezi [40].

[2] Huseyin Bagci and Ugo Gaudino, ‘Involving Turkey in EU Common Foreign, Security and Defence Policies’ (2020) Eurasian Research Journal [9]

Visits: 279

Nagorno Karabakh: Conflict Analysis

Overview:
Following a long history of power struggles between Armenia and Azerbaijan, skirmishes continued
even after the last full-scale war that brought to a ceasefire in 1994. A new conflict recently erupted
in Nagorno-Karabakh on September 27th, resulting in many civilian casualties on both sides and
increasing tensions world-wide. Calls for de-escalation by the UN and both the US and Russia have
been dismissed by both sides so far. Unresolved geopolitical discrepancies, repeatedly failing
mediation attempts and recurring violations of ceasefire broadly explains this recent escalation.
However, the nuanced story grows more composite every day. 1
2020 Conflict:
On September 27th, president of (Armenia backed de facto state) Republic of Artsakh stated that
Azerbaijan launched an attack on Nagorno-Karabakh unprompted while, Azerbaijan authorities
argued that Armenia had started shelling their border front 2 hours prior and that their attack was
purely in retaliation. 2 Both countries continue making statements in the direction of military
escalation. The conflict is already expanding beyond the Nagorno-Karabakh borders as more than
500 have been killed in the region and thousands have been displaced. 3
A temporary ceasefire was agreed upon at the marathon peace talks held at Moscow on October
5th. However, the calm lasted only hours as both countries blamed each other for breaking the
truce the same day. 4 The conflict resumes on its fourth week and yet another ceasefire brokered by
the US this time was broken in the same day. 5 Global powers and international organizations call for
peace but no solution for peace in sight so far.
Area Profile and Background:
Nagorno-Karabakh is an area internationally recognized to be within the sovereignty of Azerbaijan.
Most of the population in the area is Armenian although there is an ethnic Azeri minority present
too. Civilians of both have been massacred and displaced from the region due to the war atrocities
in the 90s, shifting the general demographic disposition in Nagorno-Karabakh and wider regions.
The ethno-geographic rivalries in the region goes back a thousand years since when numerous
Turkic tribes migrated around and settled in the Eurasian diaspora beginning 11 th century. Armenia
was divided between Byzantine and Sassanid Empires in 387; Artsakh region specifically was
invaded and ruled by Ak Koyunlu and Kara Koyunlu Turkic tribes in the 15 th century and was given
the Turkic name Qarabağ, meaning ‘black garden’. 6 The contemporary crisis however is mainly
blamed on Soviet Union whose inconsistent policies were mainly based on Soviet interest and re-
mapped the region without concern for ethnic dissonances in the long term.
Initially, majority Armenian Nagorno-Karabakh and majority Azeri Nakhichevan were both
appointed to Armenia. This was later overturned, and both were tied to Azerbaijan. Turkey had a
big influence in this, and Azerbaijan was a key factor in its relations with Soviet Union. The wave of nationalism across the world at the end of WWI and the disintegration of the multinational
Ottoman Empire resulted in lasting unresolved complexities. The new-found Turkish Republic
wanted to avoid having a strong Armenia potentially claiming territory and jeopardizing its border
integrity. 7
Besides wanting to have good relations with Turkey, Stalin, (as the Commissar of Nationalities at
the time) also found it strategic to fragment Caucasian ethnic groups to avoid nationalist
unifications and potential resistance towards the Soviet Union. Armenians were split into Armenian
Soviet Socialist Republic and Nagorno-Karabakh Autonomous Oblast, and Azeris were split into the
Soviet Socialist Republic of Azerbaijan and Nakhichevan Autonomous Oblast. 7
With the breakdown of the USSR, regional parliament voted to join Armenia, but the Azeri
inhabitants wanted to stay independent. The vote was rejected by Azerbaijan and territorial
conflicts erupted in between. 8 Armenia occupied 20 percent of the Azeri areas surrounding
Nagorno-Karabakh and took control of them with separatist forces since then although Nagorno-
Karabakh is still internationally recognized as a sovereign territory of Azerbaijan. The de-facto
government Artsakh Republic holding an election in April significantly raised tensions and was
taken as a provocation to war by Azerbaijan. 9 Decades of incoherent territorial shuffling, lack of
political relationships, internal governmental instabilities and nationalistic tenacity of both sides
make diplomatic attempts very difficult.
Alliances and Strategic Positioning:

Turkey:
Meanwhile Turkey’s involvement in this conflict has been widely viewed as a negative influence by
the international media, likely to contribute to the rapid escalation. Turkish military forces and
equipment have been heavily utilized at the forefront of the conflict in Azeri areas and both sides
have been using weaponry provided by Russia. Both Armenia and Azerbaijan have been reported to
heavily hit civilians.
In response to calls for peace from US and France, Turkey argued that these countries have ignored
the situation for too long and their involvement would not be in favor of peace. Indeed, there is a
general mistrust towards the western powers in the east, reinforced by their duplicitous actions in
the Syrian War and dissatisfactory response to the refugee crisis.
Turkey has been accused of relocating Islamist Syrian militias to the region to support Azeri troops
which Turkey and Azerbaijan both have denied. Turkey and Russia have a complex relationship and
are currently in opposing sides of the conflict in Syria. Expansion of the Syrian conflict to the
Russian border is a great concern for Russia and could have grave effects for all countries involved.
Russia:
Russia presents to be strongly against the conflict as it has favorable relations to both countries. Russia in a mutual defense pact and has a military base in Armenia which some interpret as
Moscow possibly being closer with Yerevan in case of escalation. It is also likely that although a
full-fledged multipolar war on its border is not desirable for Russia, the maintained instability
Nagorno-Karabakh issue prevents the reach of western political influence to the region which
already meant a lot of problems for Russia in the case of Ukraine. Afterall, Russia has been
providing both countries with arms for years and have a continued grip over the ex-Soviet states
allowing Russia great influence in defining regional balances.
Iran:
Oil rich Iran managed to maintain a neutral position for a while however with its large Azeri
population it became more challenging as the crisis ensues. On Sunday Iran Revolutionary Guards
stated that ground forces have been deployed to the northern border near the conflict upon some
villages reported hit with stray rockets. 10 This is a defensive measure but in case of escalation it is
likely that Iran will be more actively involved.
International:
Considering ethnic, cultural, and religious ties of Turkey with Azerbaijan and historical and
geopolitical position in the region, Turkey has an unavoidable role in this conflict. Whether it will be
a stabilizing or an escalatory one partially depends on whether the international actors will manage
to carry a fair approach. So far EU failed to do more than just condemn the conflict and call for
peace and many member state politicians -most brazenly in France who has a large Armenian
minority- have been showing outward support for Armenia. There were large public
demonstrations across Europe and America in solidarity of Armenia and Artsakh Republic.
Criticism given to Azerbaijan and Turkey by member states may have a fair ground. However, area
specialist Thomas De Waal points out that public trust of the other party towards the international
community gets damaged when same countries do not give criticism to Armenia where it is due. 11
Seven additional regions surrounding Nagorno-Karabakh that were undisputed Azeri districts
occupied and controlled by Armenian forces since the 90s and is a core issue for Azerbaijan’s
grievance and distrust. 12 Western powers always talking about implementing a global standard of
humanity and peace need to hold an educated and balanced stance on this issue in order to have
credibility as diplomatic actors.
Absence of any external intervention from international bodies to this point is mainly because rest
of the world is still focused on battling the pandemic and the South Caucasus is not the most
strategically significant those who can help. The timing of the conflict is seen by some as a tactical
move of President Aliyev, but Olesya Vartanyan of Crisis Group is doubtful that the violence break
out was premeditated. 13 Although an active conflict may briefly distract the Azeri public from its
increasing dissatisfaction with the government, it is more likely upping the stakes for Mr. Aliyev
considering how the government was replaced twice over military failures in the 90s. 13

Energy Interests:

Beyond historic and ethnic discrepancies, an underlying reason causing dispute in the region is its
important position for the global energy trade. Nagorno-Karabakh has some large oil fields that
adds a major financial-interest factor to the conflict and bears the possibly becoming a proxy war
field. Azerbaijan is also a major distributor for oil and gas which is imported to the West through
Turkey. 14 Armenian occupation of Nagorno-Karabakh and surrounding areas leaves Azerbaijan only
with a smally periphery named the Ganja Gap for gas pipes to pass through to Georgia to Turkey
and then to Europe. 15 A fully realized conflict in the region is not only a humanitarian threat but a
threat to European energy security. Therefore, the west should be more diligent about investing in
stability here.
Russia on the other hand could have another strategic advantage from this conflict carrying out
without expanding too much. As mentioned, NATO ally Turkey is a competitor of Russia in
transporting energy to Europe and has shaky but relatively better relationship with the West in
comparison. A safe running Trans-Anatolian Pipeline System route also provides the ability for
Turkmenistan and Kazakhstan to export their vast energy reserve to the West through the Caspian
Sea. Russia has been strongly opposing the development of a subsea pipeline here as this could
seriously threaten Russia’s dominance in the energy trade market and hinder the dependence of
these nations to Russia to sell their most valuable resources. 15
Conclusion:
Nagorno-Karabakh may be small and appear insignificant to the outside eye. However especially in
the current climate of multi-polar conflicts, a global pandemic, rise of neo-nationalism and growing
dismay towards international institutions; this conflict could be another fighting arena for
competing powers. International organizations and political actors need to hold the ethno-
geographic, political, and economic nuances of the conflict in consideration and fulfill a less biased
and more stabilizing position for successful diplomacy and peace. Taking part in one sided,
marginalizing discourse on a war with complex influence factors is propagandist and will nothing
more than alienate the ‘other side’ and further exacerbate the conflict. With all that is going on,
Nagorno Karabakh conflict should not be ignored and sincere diplomacy and peacebuilding
processes should be initiated before it grows any further.

Sources:
1 Global Conflict Tracker. “Nagorno-Karabakh Conflict.” Accessed October 16, 2020. https://cfr.org/global-conflict-
tracker/conflict/nagorno-karabakh-conflict.
2 Uras, Umut. “Armenia-Azerbaijan Clashes: Live News.” Accessed October 28, 2020.
https://www.aljazeera.com/news/2020/9/27/armenia-azerbaijan-clashes-live-news.
3 Editorial, Observer. “The Observer View on Nagorno-Karabakh | Observer Editorial.” The Guardian, October 11, 2020,
sec. Opinion. https://www.theguardian.com/commentisfree/2020/oct/11/the-observer-view-on-nagorno-karabakh.
4 Welle (www.dw.com), Deutsche. “Nagorno-Karabakh’s Record Growth in Ruins amid Conflict and Pandemic | DW |
12.10.2020.” DW.COM. Accessed October 16, 2020. https://www.dw.com/en/nagorno-karabakhs-record-growth-in-
ruins-amid-conflict-and-pandemic/a-55221921.
5 “Nagorno-Karabakh Conflict: US-Brokered Ceasefire Frays Soon after Starting.” BBC News, October 26, 2020, sec. Europe.
https://www.bbc.com/news/world-europe-54686284.
6 Rasizade, Alec. “Azerbaijan’s Prospects in Nagorno-Karabakh.” Journal of Balkan and Near Eastern Studies 13, no. 2 (June
1, 2011): 215–31. https://doi.org/10.1080/19448953.2011.578865. | Shepard, Jonathan, ed. 2019. “The Earlier Empire c.
500–c. 700.” Part. In The Cambridge History of the Byzantine Empire C.500–1492, 97–248. Cambridge: Cambridge
University Press.
7 Cornell, Svante E. “Turkey and the Conflict in Nagorno Karabakh: A Delicate Balance.” Middle
Eastern Studies 34, no. 1 (January 1, 1998): 51–72. https://doi.org/10.1080/00263209808701209.
8 “Armenia-Azerbaijan: What’s behind the Nagorno-Karabakh Conflict?” BBC News, September 28, 2020, sec. Europe.
https://www.bbc.com/news/world-europe-54324772.
9 Bagirova, Nvard Hovhannisyan, Nailia. “Armenia and Azerbaijan Accuse Each Other of Violating Nagorno-Karabakh
Ceasefire.” Reuters, October 11, 2020. https://www.reuters.com/article/armenia-azerbaijan-diplomacy-
idUSKBN26V0AR.
10 Euronews. “Nagorno-Karabakh: New Ceasefire Struck but Both Sides Allege Breaches,” October 26, 2020.
https://www.euronews.com/2020/10/26/nagorno-karabakh-new-ceasefire-struck-but-azerbaijan-and-armenia-accuse-
each-other-of-brea.
11 De Waal, Thomas, “The Caucasus Burns While Europe Struggles.” 2020. Carnegie Europe. Accessed October 28.
https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/82926.
12 “The Armenia-Azerbaijan Conflict Explained.” 2020. POLITICO. September 28. https://www.politico.eu/article/the-
nagorno-karabakh-conflict-explained-armenia-azerbaijan/.
13 Hauer, Neil. 2020. “Armenia and Azerbaijan Are at War Again—and Not in Nagorno-Karabakh.” Foreign Policy. Accessed
October 28. https://foreignpolicy.com/2020/08/24/armenia-and-azerbaijan-are-at-war-again-and-not-in-nagorno-
karabakh/.
14 “Fragile Oil and Gas Interests at Stake for Azerbaijan, Russia and Turkey in Nagorno-Karabakh.” Accessed October 16,
2020. https://www.rystadenergy.com/newsevents/news/press-releases/fragile-oil-and-gas-interests-at-stake-for-
azerbaijan-russia-and-turkey-in-nagorno-karabakh/.
15 MPSG. 2020. “The Strategic Energy Implications of the 2020 Nagorno-Karabakh Conflict.” MP Strategic Group. October
10. https://www.mpstrategicgroup.com/post/the-strategic-energy-implications-of-the-2020-nagorno-karabakh-conflict.

 

Author: Berna Yusein

Visits: 203

Historical Perspective of the Karabakh Conflict and the Identities

In the last couple of weeks, the Nagorno-Karabakh conflict which is called ‘frozen
conflict’ in terms of International Relations has come to the international and regional agenda
once more again. The future of the Nagorno-Karabakh is being asked repeatedly. However,
there is more than the future, the past. It is significant how the Nagorno-Karabakh is
perceived by both sides in this conflict. Also, it is unlikely unforeseen that any
agreements or compromise without the consent of two ‘publics’. Since Karabakh is perceived
as a constituent of public identity for both Azerbaijanis and Armenians. Armenians blame the
refusing of the Nagorno-Karabakh as an independent state by the Azerbaijani government.
Yet most of the people misunderstood Azerbaijan’s vision towards Karabakh and
significance of Karabakh for the Azerbaijani people as well, historically.
Karabakh is a longstanding and ideational element of the Azerbaijani identity.
Karabakh means as traditionally and culturally birthplace of many Azerbaijani
composers, writers and intellectuals. The historical capital of Karabakh is called as ‘St. Petersburg
of Azerbaijan’.

Azerbaijani people, in the matter of Karabakh, have their origins in 1987. First attempt
to kill and evict the Azerbaijani people held in 1987 by the Armenians. Following that, one of
the heartbreaking massacre ‘Khojaly Massacre’ , where hundreds of Azerbaijanis people
were killed, occurred in 1992. For the Azerbaijani people, massacres and their bereavements
are not forgettable moments. In addition to massacres, the Karabakh War, which was in between
1988-1994, caused approximately 600.000 internally displaced persons in Azerbaijan. Before
the occupation of Karabakh by the Armenian forces, almost all the people in Karabakh was
Azerbaijani people. However, along with the occupation, numerous Azerbaijanis's population
nearly bottomed out. Internally displaced persons still have some problems such as finding
jobs in big cities due to their agricultural past.

All of these have effects on the Azerbaijani people and policy-makers in Azerbaijan
politics. Sensitivity attitude of Azerbaijani people limits the range of policies for policy-
makers. For instance, many of the leaders such as Mutalibov and Elchibey resigned due to the
public pressure. Another example is that President Heydar Aliyev saw as favorable to the
Goble Plan aims to united Nagorno-Karabakh. However, President Aliyev faced
negative reactions from his advisers as well as the public. As a result of these negative
reactions, negotiations have failed.

On the other side of the conflict, the Armenian public is so sensitive towards the
Karabakh, too. Armenian public attitudes and policies of the opposition political parties are no
less radical on the issue of Karabakh. Karabakh is historically important for Armenia and
Armenian identity. Armenian society apply public pressure and raise their voice on the
Nagorno-Karabakh. To illustrate this public pressure, Armenian President Ter-Petrosyan was
eager to reach a common ground in terms of the Karabakh Conflict in the late 1990s. Following
that, he had to resign consequently in 1998. It is clearly proclaimed that any dialogue or
compromise on the Karabakh conflict would be ended with the deposition of government or
deadlock. Furthermore, the rights of the Azerbaijani refugees have rejected by the leaders of
the self-proclaimed Nagorno-Karabakh Republic. For the Azerbaijani society, recognizing the independence of Nagorno-Karabakh without the right of Azerbaijani refugees is unfair and unacceptable.

All of these examples clearly point out that the background of Azerbaijani and
Armenian society who radicalized day by day as well as the significance of understanding of
identity in terms of Karabakh during the compromise process.
From an international perspective on Karabakh Conflict, the international community has
tried to reach a consensus to the actual conflict which started in 1988 and ended in 1994 with the
ceasefire by the assistance of the OSCE Minsk Group. However, any attempt to ‘create’ a
common ground to give an end to the active phase of the war has been ineffective. Nevertheless,
Azerbaijan and Armenia agreed to follow some steps which formed under the Madrid
Principles since 2007. It was a general framework on the occupied regions, Azerbaijani
refugees and negotiation through the Nagorno-Karabakh. Despite the numerous United
Nations Security Council resolutions (e.g resolutions.822,853,874,884) and internationally
recognized status of Azerbaijan’s territorial integrity by the international community, Madrid
Principles have never put into practice for the reasons of lack of international efforts and
radicalized publics.

The ongoing Karabakh Conflict is like a chicken game that both sides willing to
continue their position until come to a catastrophic end. Nowadays, some of Armenians call
for peace and ceasefire yet neither peace nor ceasefire actualized due to the Azerbaijani
opposition to the continuation of the status quo by the reason of claiming a new status quo in this
region. In addition to that, in spite of the numerous UN Resolutions, which constitute a legal
basis for Azerbaijan’s claims, Azerbaijan has not been able to call attention to this
situation. Thus, the conflict on Karabakh increasingly continues on the field.

This article is written by Evren Gönen

Visits: 209

China in Balkans from the EU Perspective

 

In the early 2000s, China started to take an active role around the world. On the other hand,
we see that it started to be active in the Balkans after Xi Jinping’s examination of the Belt
Road Project, which extends from Asia to the Balkans, was announced in 2013. Subsequently,
67% of the Greece-Piraeus Port, which is the second-largest port of the Mediterranean, was
acquired by China in 2016. With the acquisition of this port, China took the task of
transporting the goods coming to Piraeus to Europe via the Balkans.
Although China seems to be very active in trade in the Balkans, its share of trade with
Balkan countries is only 5%. Only half of this percentage is with Serbia. Also, although the
EU gets worried about this situation, China is not an opponent of the EU. However, the
president of the EU Commission Ursula Von der Layen defended that the Balkans are not a
stop on the Silk Road but a part of Europe, and she emphasized that China’s presence in the
Balkans causes three difficulties: making countries dependent on itself by confining them in
debt, preventing the environmental standards demanded by the EU, and the continuity of
corruption.
If we examine the above-mentioned effects of China in the Balkans, it is firstly defended by
the EU that China has an active role in the region through borrowing. They explain this as
China’s fast and cheap meeting of infrastructure needs in the Balkans, providing loans to
Balkan states and thus increasing its political influence in the Balkans. An example is the
selection of a Chinese company for the highway project in Montenegro, and Montenegro’s
high debt to China. As a result of these situations, Montenegro, which has made many legal
regulations, has been under the influence of China and is also in a debtor position and has
difficulties in granting EU membership. Secondly, the environmental regulation conditions
signed as Energy Treaty are not applied. While the use of fossil fuels should be reduced and
the use of renewable energy sources should increase, China started investing in coal power
plants in the Balkans. Finally, the Anti-Corruption Reform was prepared in order to ensure the
democracy deemed necessary for the membership of the Balkans to the EU, to accept the rule
of law and to adopt respect for human rights; however, this reform is not implemented and it
is claimed that China also supports this situation. In addition, China’s biggest problem with
this issue is that it is not transparent in the Belt and Road Project.
In addition to the three main reasons mentioned above and defended by the EU, one of the
reasons why China is effective in the Balkans is the good use of its soft power. With the

Confucius Institutes opening, China provided cultural transfer for the public of the Balkans.
Besides, China’s ability to hold on so tightly in the region is that it uses its development model
with its capital and brings wealth to the Balkans. Accordingly, the public is against the
attitude of the EU towards China. On the other hand, if we look at it historically, the main
reason why China took its place in the Balkans so easily is the power vacuum created by the
EU in the Balkans by seeing the Balkans as inferior and inadequate. Combined with the
Euroskepticism that emerged in the 2010s, China took a step and made progress. However, all
these have not prevented the EU from giving up its fundamental interests in the Balkans
today, and the need for the unification of the Balkans and Europe was discussed.
In summary, China started to be active in the Balkans in the 2010s and started this with the
Belt and Road Project. Although China used trade afterward, its main point was that China
brought wealth to the Balkans by using its soft power and capital effectively and quickly.
However, China’s activism has emerged that three major shortcomings from the EU’s
perspective in the Balkans: borrowing and dependence on China, low environmental
standards, and the continuation of corruption. According to the EU, all these consequences
prevent the Balkans from joining the EU, on the other hand, the EU does not want to give up
its fundamental interests in the Balkans. The President of the EU Commission and the
presidents of the EU Commission member states made statements and expressed that they
want the Balkans to join the EU fully and to reduce the influence of China due to the
problems created in the region. But how likely is this to happen?

References:

“AB Komisyonu Başkanı von Der Leyen: Batı Balkanlar’ın Yeri AB’dir, Bununla Ilgili Hiçbir

Şüphe Yok,” Euronews, May 6, 2020, https://tr.euronews.com/2020/05/06/ab-komisyonu-
baskan-von-der-leyen-bat-balkanlar-n-yeri-ab-dir-bununla-ilgili-hicbir-suphe.

“Von Der Leyen: Western Balkans Are Part of Europe, Not Just a Stopover on the Silk Road,”
European Western Balkans, September 16, 2020,

https://europeanwesternbalkans.com/2020/09/16/von-der-leyen-western-balkans-are-part-
of-europe-not-just-a-stopover-on-the-silk-road/.

Gamze Ayan Çakmak, “Batı Balkanlar’da Çin-AB Rekabeti,” Diplomasi ve Strateji Dergisi The
Journal of Diplomacy and Strategy, n.d., https://www.dsjournal.org/post/bat%C4%B1-
balkanlar-da-%C3%A7in-ab-rekabeti.
Robin Emmott Aleksandar Vasovic, “EU Aims to Counter Chinese, Russian Influence at Balkan

Summit,” Reuters, May 6, 2020, https://in.reuters.com/article/eu-balkans/eu-aims-to-
counter-chinese-russian-influence-at-balkan-summit-idINL8N2CN6U7.

This article is written by Buse Bakkaloğlu

Visits: 99

Statement of European Union Foreign Policy Chief, Josep Borrell: The Old Empires Are Coming Back

High Representative of the European Union for Foreign Affairs and Security Policy, Josep
Borrell Frontelles made a speech at the European Parliament on 15 September. The EU’s

Foreign affairs chief, Mr.Borrell made a statement concerning the Eastern Mediterranean and
Turkey’s foreign relations at the meeting of the European Parliament. In his speech, he said,
“The old empires are coming back. Three of them are Russia, China and Turkey. These are
the great empires of the past. And Turkey is one of these elements. This situation offers a new
environment for us … ”
In recent months, Turkey has increased oil and gas exploration activities in the Aegean-
Eastern Mediterranean. This case has led to strong reactions especially  from Greece and
Cyprus. EU foreign affairs chief, Borrell, reported that Turkey has been attempting to revive
the empire considering Turkey’s policy towards Libya and Syria.
Mr. Josep Borrell’s other relevant remarks regarding Turkey are as follows: “Turkey is an
important neighbor for EU. We can’t change the geography and Turkey will continue to be
partners on many important issues, including immigration. For example, we know that
immigration flow is difficult without the help of Turkey. However, Turkey’s actions create a
question mark for the future of our relations and the urgent need to find answers to these
questions.”

This article is written by Hülya Yıldırım

Visits: 1211

Intelligence and Decision Making

Intelligence is in reality important to the renovation and enlargement of political
and navy power. In practice, intelligence not often impacts the dedication of coverage even
though it does happen. Intelligence does now no longer exist in simple terms for its very
own sake. Taking the important motion is the remaining step of the intelligence cycle even
though it isn't always named withinside the intelligence sports list.
National safety generally encompasses all of the subjects of overseas policy.
Intelligence each serves countrywide protection and overseas policy.
Many governments keep a few sorts of intelligence functionality as a depend of
survival in a global in which risks and uncertainties nonetheless exist.
One essential motive for the lifestyles of the intelligence network is the
cause of lowering uncertainty on political and army issues.
There are numerous causes approximately how and why the coverage system
varies. One difference is among disaster and non-disaster coverage. Non-disaster coverage is
an issue to wider dialogue and dissent and might also be determined via way of means of
decrease tiers of the government.

There are several models of the foreign policy process.

-Rational-Actor Model.
-Bureaucratic Model.
There are four care elements of national interest. The center detail of countrywide hobby is countrywide protection presenting for the bodily protection of a country's
citizens. The detail is presenting for the financial prosperity of the counti'y insofar as it's
far suffering from the delivery of resources, exchange balances, economic alternate rates,
and different elements of the worldwide political economy. The third detail of countrywide hobby is presenting a good political environment. A fourth countrywide hobby detail is making sure countrywide cohesion.
Tools consist of a navy instrument, penetration and intervention instrument, diplomatic
installment and covert operations. Penetration and intervention include looking
to manage every other country's home political state of affairs and process. Methods consist
of direct, authorities-to-authorities negotiations and imparting its case withinside the area of
a worldwide organization.

Decision-makers typically have little know-how of the complete intelligence cycle.
There are seven factors of Decision Makers and Intelligence.
1) Personality and Leadership Style
2) Setting Priorities
3) Understanding the World of Intelligence
4) Politicizing Intelligence
5) Lack of Coordination
6) Understanding the Intelligence Product
7) Measures of Effectiveness for Intelligence

 

This article is written by Yasemin Erge

Visits: 80